Υπό την πίεση της λειψυδρίας, σημάδια για την οποία υπήρχαν εδώ και καιρό και δεν έγινε το παραμικρό για να αποτραπεί, και το γνωστό αφήγημα των «αναγκαίων επενδύσεων», ανοίγοντας την πόρτα σε σχήματα δημόσιου φορέα και ιδιωτών, τα περίφημα ΣΔΙΤ, ένα ακόμα κοινωνικό αγαθό γίνεται αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου.
Πριν από περίπου έναν χρόνο ο τότε υπουργός Ενέργειας και Περιβάλλοντος Θόδωρος Σκυλακάκης έριχνε τις πρώτες προειδοποιητικές βολές, μη αποκλείοντας τις αλλαγές στην τιμολόγηση του νερού, επισείοντας παράλληλα την απειλή της λειψυδρίας και κάνοντας λόγο για παρεμβάσεις προκειμένου να μην υπάρχουν απώλειες στο δίκτυο, ενώ προανήγγελλε και την ενεργοποίηση της Ρυθμιστικής Αρχής Διαχείρισης Υδάτων ως «αρχής-ομπρέλας» στους πολλούς παρόχους ύδρευσης ανά τη χώρα. Τότε ο πρωθυπουργός παρενέβη για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις περί ανατιμήσεων στο νερό, και κάπου εκεί το θέμα ξεφούσκωσε. Μέχρι χτες, που όλοι ξαναθυμήθηκαν την έλλειψη νερού, τον φόβο να πούμε «το νερό νεράκι», για να ανοίξει νέα συζήτηση που οδηγεί σε δομικές αλλαγές στη διαχείριση των υδάτινων πόρων.
Σύμφωνα με όσα είπε ο κ. Μητσοτάκης, το νερό είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό, όπως προβλέπει το Σύνταγμα και η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, θα δημιουργηθούν βιώσιμες εταιρείες ύδρευσης, άρδευσης και αποχέτευσης, με στόχο αποδεκτό κόστος για όλες τις χρήσεις, θα γίνει ολιστικός σχεδιασμός και κεντρική διαχείριση όλων των αναγκαίων έργων, μικρών και μεγάλων, θα αναληφθούν πρωτοβουλίες τους επόμενους έξι μήνες, σε συνδυασμό με εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών και οι νέες τεχνολογίες θα ενεργοποιηθούν τόσο για την παραγωγή όσο και τη διαχείριση του νερού. Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά είναι προφανές πως χρειάζονται και κονδύλια, «είναι προφανής η ανάγκη περαιτέρω επενδύσεων» που το λέει και… κομψά ο πρωθυπουργός. Και εκεί κάπου κρύβεται ο… δράκος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το παρέπεμψε στην εξειδίκευση των μέτρων, εκεί που θα πρέπει να αποκαλυφθεί ο τρόπος που θα γίνουν οι «επενδύσεις». Θα προκύψουν από το Ταμείο Ανάκαμψης; Θα βρεθεί άλλος τρόπος κρατικής επιχορήγησης; Θα φτιαχτούν μεικτά δημόσια – ιδιωτικά σχήματα (το πιθανότερο) με πρόσβαση στα εργαλεία χρηματοδότησης για τις επενδύσεις στις υποδομές αλλά και με τον λογαριασμό να πηγαίνει και στους καταναλωτές, όπως έχουμε δει από τα διόδια στους οδικούς άξονες μέχρι στα τιμολόγια της ΔΕΗ;
«Η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται την πίεση της λειψυδρίας για να προωθήσει ένα μοντέλο διαχείρισης που ανοίγει τον δρόμο στις ΣΔΙΤ και στην εμπορευματοποίηση του νερού. Και το κάνει με όρους αδιαφάνειας, συγκεντρωτισμού και θεσμικής αποδόμησης του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης», σημειώνεται και στη δήλωση του τομεάρχη Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ Μίλτου Ζαμπάρα.
Πέρα από την επικείμενη ιδιωτικοποίησή του, τα μέτρα για το νερό είναι μία ακόμη ένδειξη ότι η χώρα οδεύει προς εκλογές. Άλλωστε, την ίδια τακτική είχαν ακολουθήσει και άλλες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, οι οποίες είχαν πάρει την… κάτω βόλτα και ετοιμάζονταν για προσφυγή στις κάλπες. Η κυβέρνηση δείχνει βιασύνη να ξεπουλήσει και το τελευταίο κοινωνικό αγαθό που είχε μείνει υπό κρατικό έλεγχο κάνοντας ένα ακόμη δώρο στους επιχειρηματίες που θα το αγοράσουν και θα… θησαυρίσουν.
