«ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ, θα αναμένουμε την καθαρογραφή της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, προκειμένου να τη μελετήσουμε και να αποδείξουμε την αθωότητά μας με κάθε νόμιμο τρόπο. Όπως ακριβώς κάνουμε σταθερά από την πρώτη στιγμή.
»ΔΙΟΤΙ ΚΑΘ’ ΟΛΗ τη διάρκεια της δίκης, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧEΙΟ, ούτε μια μαρτυρία δεν μας συνέδεσε με τις φερόμενες πράξεις.
»ΜΑΛΙΣΤΑ, ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ αποτυπωθεί επίσης σε δηλώσεις που έγιναν δημόσια κατά τη διάρκεια της διαδικασίας από άλλους και ακόμη και από ενάγοντες.
»ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΜΕ ΑΥΣΤΗΡΑ σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία ΜΟΝΟ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ και υπηρεσίες επιβολής του νόμου.
»ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ διεξάγει δραστηριότητες επιτήρησης ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων.
»Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΜΙΜΗ ΧΡΗΣΗ αυτών των τεχνολογιών, ΒΑΡΥΝΕΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ που τις αποκτούν και τις λειτουργούν. Ακριβώς όπως ορίζουν τα ΔΙΕΘΝΗ ΠΛΑΙΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, συμπεριλαμβανομένου του Wassenaar Arrangement για τον έλεγχο εξαγωγών συμβατικών όπλων και αγαθών και τεχνολογιών διπλής χρήσης, της επιτροπής PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της διαδικασίας Pall Mall».
Ταλ Ντίλιαν, Ισραηλινός ιδιοκτήτης της Intellexa (της εταιρείας του Predator) στην εκπομπή «Mega Stories» του MEGA
«ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ, δεν έχω άλλον κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».
Ο ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ έστειλε προσωπικό στέφανο από το Βερολίνο. Ήταν ο ποιητής του «Ολυμπιακού Ύμνου», του ύμνου που συνοδεύει κάθε Ολυμπιακή διοργάνωση.
Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ, στις 28 Φεβρουαρίου 1943, μετατράπηκε στην πρώτη μεγάλη αντικατοχική διαδήλωση.
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΜΠΗ. Κάτι κορίτσια τραγουδούσαν: «Μεσ’ στην υπόγεια την ταβέρνα, μεσ’ σε καπνούς και σε βρισές (απάνω στρίγκλιζε η λατέρνα) όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές».
ΑΙ ΑΡΧΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΘΗΚΑΝ στην κηδεία από τον δοτό πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο και από εκπροσώπους των γερμανικών και ιταλικών κατοχικών δυνάμεων.
Ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ περιγράφει την απαγγελία του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ:
«ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ -και τώρα- να περιγράψω αυτήν τη θανή. Μου λύνονται οι αρμοί. Στην εξέδρα, δίπλα στο φέρετρο, σε μια στιγμή -σα χρησμός- ο Σικελιανός!
»Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΘΑΡΡΕΤΗ, σαν την “κόψη του σπαθιού την τρομερή”, έσκισε την πένθιμη σιωπή: “Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα… Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα”! Ρίγη προφητικά μάς διαπέρασαν όλους».
«Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΑΚΟΥΜΠΑ Η ΕΛΛΑΔΑ»! Ήταν η βαριά φωνή του Άγγελου Σικελιανού, που ακούστηκε στο Α’ Κοιμητήριο της Αθήνας κι οι τάφοι ακόμα αναρίγησαν…
ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ η νεκρώσιμη ακολουθία, ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ, ο Άγγελος Σικελιανός και νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο και κατευθύνθηκαν προς τον χώρο της ταφής. Την ώρα που θα εναπόθεταν το φέρετρο μέσα στη γη, πλησίασε ο αντιπρόσωπος του κατακτητή να καταθέσει στεφάνι.
ΤΟΤΕ, Ο ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΜΠΑΛΗΣ άρχισε να τραγουδά τον ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ. Ακολούθησε το συγκεντρωμένο πλήθος, «πρώτα δειλά -περιγράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ- ύστερα η φωνή κατάκτησε όλον τον κόσμο, μυριόστομη. Ήταν η στιγμή η πιο συγκινητική. Ο κόσμος τραγουδούσε και φώναζε με πάθος: ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!».
///////////////////
ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΟΥΣ ΕΙΧΑ, πολεμικοί ανταποκριτές και οι τρεις (ο ένας μόνο ζει), ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ: «Ποτέ μην πιστεύεις κανέναν υπουργό προπαγάνδας σε εμπόλεμη κατάσταση. Μόνο ψέματα λένε. Όλοι ανεξαιρέτως».
ΤΟ ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ είπε ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που στόχευσαν τη βρετανική αεροπορική βάση στην Κύπρο δεν προέρχονταν από το Ιράν.
ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ πραγματοποίησε επιθέσεις με ψευδή σημαία σε έδαφος ή αεροπορικές βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Τουρκίας, για να τους σύρει στον πόλεμο με το Ιράν…
ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ προπαγάνδας του ΣΑΝΤΑΜ ΧΟΥΣΕΪΝ, στον Πόλεμο του Κόλπου;
«ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΚΑΤΙΣΕΙ!», «Έχει κοκκινίσει ο Περσικός από το αίμα των Αμερικανών στρατιωτών», «Τους πετάξαμε στη θάλασσα» και τα λοιπά…
ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ Ο… ΕΙΣΑΓΓΕΛΑΤΟΣ (ο οποίος «συμμετέχει» εικονικά και ο ίδιος στις μάχες) είχε τσιμπήσει: «Δεν μπορεί, προβάλλουν σπουδαία, γενναία αντίσταση οι Ιρακινοί»…
ΟΥΤΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ, ο τυπάκος εξαφανίστηκε διά παντός και ποτέ δεν μάθαμε τίποτα για την τύχη του, οι Αμερικανοί στρατιώτες κάνανε περίπατο και δεν έπεσε ούτε μια μπιστολιά για την τιμή των όπλων.
ΒΑΛΑΝΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΦΟΥΚΑΡΙΑΡΗΔΕΣ κομπάρσους των δέκα γιούρο το κεφάλι να ρίξουνε το άγαλμα του Σαντάμ στην κεντρική πλατεία της Βαγδάτης για να πιστέψουμε, εμείς τα κορόιδα οι τηλεθεατές, ότι ο ιρακινός λαός πανηγυρίζει για την πτώση του καθεστώτος…
//////////
Πολλούς, μικρούς, ΠΥΡΗΝΙΚΟΥΣ αντιδραστήρες στην Ελλάδα θέλει να βάλει η κυβέρνηση. Θα σκοτωθούμε μόνοι μας. Δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο. Θα αφανιστεί το γένος των Ελλήνων. Εδώ δεν έχουμε καταφέρει να μην τρακάρουνε τα τρένα αναμεταξύ των και κλαίμε για τα παιδιά μας. Οϊμέ! Μήτσο-Τάκη, τσερνομπιλιάσου μόνος σου, μανίτσα μ’…
Ο ΠΑΤΣΙ Ο’ΧΑΡΑ γεννήθηκε το 1957 στο Ντέρι, μια πόλη που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του αγώνα των Βορειοϊρλανδών κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που έμειναν γνωστές ως «Troubles».
ΑΠΟ ΝΕΑΡΗ ΗΛΙΚΙΑ βίωσε την καταπίεση, τη βία και τις πολιτικές διακρίσεις που χαρακτήριζαν την περίοδο εκείνη.
ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΛΙΣ 14 ΕΤΩΝ τραυματίστηκε σοβαρά από πυροβολισμό μετά τα γεγονότα της «Ματωμένης Κυριακής», ένα γεγονός που συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα και ριζοσπαστικοποίησε μια ολόκληρη γενιά νέων.
ΩΣ ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ ΕΝΤΑΧΘΗΚΕ στον Ιρλανδικό Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό (INLA), αγωνιζόμενος για μια ελεύθερη και σοσιαλιστική Ιρλανδία. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής και παραστρατιωτικής του δράσης συνελήφθη επανειλημμένα από τις βρετανικές αρχές, φυλακίστηκε και βασανίστηκε για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ, τον Μάρτη του 1981, ο Ο’Χάρα ξεκίνησε απεργία πείνας συμμετέχοντας στην ιστορική «1981 Irish Hunger Strike», η οποία πραγματοποιήθηκε στη φυλακή Μέιζ, γνωστή και ως Λονγκ Κες.
ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΙΣ 21 ΜΑΪΟΥ 1981, έπειτα από 61 ημέρες απεργίας πείνας, σε ηλικία μόλις 23 ετών. Ήταν ένας από τους δέκα κρατουμένους που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, δίπλα σε μορφές όπως ο Μπόμπι Σαντς.
«Ήμουν, είμαι και θα είμαι». Μαχητές/τριες του IRA δίπλα στη σορό του Πάτσι Ο’Χάρα
