Ποιος Ολυμπιακός και ποιος Παναθηναϊκός, ρε. Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Ντιέγκο Μαραντόνα.
Τι να κάτσεις ν’ ασχοληθείς τώρα, ρε, πλάκα κάνουμε; Σαν σήμερα πέθανε το ποδόσφαιρο και εγώ θα ασχοληθώ με τον Μπακασέτα, και τον Ελ Κααμπί, και τον Τάισον, και τον Ζίνι; Ούτε τα κορδόνια του Ντιέγκο να δέσουν όλοι μαζί δεν θα ήταν ικανοί. Και επειδή υπάρχει αυτό το δίλημμα ποιος είναι ο μεγαλύτερος όλων των εποχών, απάντηση δεν υπάρχει. Όποιος γουστάρεις περισσότερο.
Ένα πράγμα θα σου πω και κυρίως αφορά στους πιτσιρικάδες που ξέρουν μονάχα τον Μέσι. Βάλε τους να δουν βίντεο τι κλοτσίδι έχουν φάει ο Πελέ και ο Μαραντόνα. Μιλάμε για το πόδι στο χέρι. Σε κάθε φάση, εκείνα τα δρεπάνια της Γιουβέντους τον ξάπλωναν στο χορτάρι και τον πατούσαν κι από πάνω τον Μαραντόνα. Ούτε κάρτα. Σήμερα, στο πρώτο σκληρό φάουλ στον Μέσι, ο αντίπαλος παίρνει κόκκινη. Σήμερα, εάν έπαιζε ο Ντιέγκο, θα τους περνούσε όλους από δυο φορές πριν να βάλει γκολ.
Σαν σήμερα, που πέθανε ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο πλανήτης του ποδοσφαίρου πρέπει να λέει «χρόνια πολλά». Γιατί ο Αργεντινός πρέπει να μείνει ζωντανός. Ο Μαραντόνα, όπως κι ο Μέσι, ήταν και παραμένει η μοναδική αντίσταση στην ποδοσφαιρική ορθότητα των καιρών, που κάτι μαντραχαλάδες μπαίνουν στο γήπεδο και τρέχουν και πηδάνε σαν την τσίτα του Ταρζάν. Για αυτό δεν πρέπει να ξεχαστεί ο Ντιέγκο. Για να μας θυμίζει τι είναι ποδόσφαιρο.
Όχι άλλοι Σιώπηδες και Έσες και Μεϊτέδες.
