Μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο πλευρές, κυβερνητική και σωματεία, είναι ότι δεν δηλώνονται πολλά εργατικά ατυχημάτα στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και βέβαια, στα καράβια που ουσιαστικά τα εργατικά ατυχήματα είναι “αόρατα”.
Πολλά ή λίγα τα εργατικά ατυχήματα στην Ελλάδα
“Είμαστε 3οι στα λιγότερα εργατικά ατυχήματα στην Ευρώπη” είναι η μόνιμη επωδός της κυβέρνησης διαψεύδοντας τους αριθμούς από τα εργατικά κέντρα που ανεβάζουν τα εργατικά ατυχήματα του 2025 πάνω από 200. Το ζητούμενο είναι ότι τα εργατικά ατυχήματα δεν καταγράφονται ως τέτοια στις λίστες. Ούτε οι κλινικές (δημόσιες και ιδιωτικές) και πολύ λιγότερο οι εργοδότες θα αναφέρουν ποτέ ένα ατύχημα ως εργατικό. Αλλά και τα Σωματεία , για να το καταγράψουν ως εργατικό ατύχημα θα πρέπει αφ’ ενός να υπάρχει επίσημη καταγγελία από το θύμα και να υπάρχουν μαρτυρίες. Τις περισσότερες φορές ούτε το θύμα θέλει να πάει στο Σωματείο, ούτε μάρτυρες να καταθέσουν υπέρ του (μάλλον το αντίθετο γίνεται). Έτσι , τα εργατικά ατυχήματα παραμένουν απλώς ως στατιστικοί αριθμοί σε κάποια “συμβάντα ημέρας”
Το δεύτερο (ίσως και πρώτο) πρόβλημα στις καταγραφές εργατικών ατυχημάτων είναι πως το ορίζει και ποιός το ορίζει. Για παράδειγμα εάν ένας εργάτης ή εργαζόμενος γλυστρήσει σε μία κακοφτιαγμένη σκάλα στη δουλειά του σύμφωνα με τα ευρωπαικά πρότυπα είναι εργατικό ατύχημα. Σύμφωνα με τον ελληνικό κώδικα είναι απλώς… απροσεξία. Άρα ανάμεσα στις καταγγελίες των σωματείων και της κυβέρνησης, ως εκτίμηση πλέον νομίζουμε ότι είμαστε πιο κοντά στις καταγγελίες των σωματείων (για τα 200+ εργατικά ατυχήματα) παρά τα 40+ της κυβέρνησης
