Το κλείσιμο της ιστορικής «ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle», με τον καθοριστικό ρόλο της στη νεοελληνική Ιστορία, ιδίως κατά τη Δικτατορία, συμβαίνει σε μια περίοδο που οι ελληνογερμανικές σχέσεις δεν είναι και στο καλύτερο επίπεδο. Κάποιοι αποδίδουν την απόφαση στην ανακήρυξη της Τουρκίας ως «στρατηγικού συμμάχου» από τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, άλλοι στη στενή προσέγγιση Μητσοτάκη προς τις ΗΠΑ. Η σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης προκαλεί εντύπωση, καθώς η κίνηση μπορεί να θεωρηθεί ως περαιτέρω απαξίωση του ρόλου της Ελλάδας και των ελληνογερμανικών σχέσεων, ίσως και ως προσπάθεια να σιγήσει μια ανεξάρτητη φωνή που λειτουργεί δεκαετίες.
Οι δικαιολογίες περί περικοπών είναι επισφαλείς: το ελληνικό πρόγραμμα της DW αντιστοιχεί μόλις στο 0,25% του προϋπολογισμού των 400 εκατ. ευρώ, επομένως το ζήτημα δεν είναι οικονομικό. Η ίδια η DW χαρακτηρίζει την απόφαση «στρατηγικο-πολιτική», γεγονός που αγγίζει τα όρια της προσβολής για τον ρόλο της Ελλάδας στη Μεσόγειο, την Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Η υπόθεση αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα λόγω της αποκάλυψης φωτογραφικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή. Αν και η Ομογένεια, Γερμανοί πολίτες με δεσμούς με την Ελλάδα, επιχειρηματίες και μερίδα του Τύπου αντέδρασαν έντονα, φαίνεται ότι οι πιέσεις αυτές δεν επηρέασαν Μερτς και Μητσοτάκη, επιβεβαιώνοντας τον πολιτικό χαρακτήρα της απόφασης.
