Λίγες ημέρες πριν η Βουλγαρία εισέλθει επισήμως στην Ευρωζώνη, ο πρωθυπουργός Ρόζεν Ζελιάζκοφ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, σε μια κίνηση που περισσότερο μοιάζει με αναγνώριση πολιτικής φθοράς παρά με θεσμική πρωτοβουλία. Για εβδομάδες, χιλιάδες πολίτες είχαν κατακλύσει τους δρόμους ζητώντας την αποχώρησή του, καταγγέλλοντας εκτεταμένη διαφθορά και αποτυχημένες οικονομικές επιλογές.
Η ανακοίνωση έγινε λίγα λεπτά πριν από μια ακόμη ψηφοφορία δυσπιστίας — την έκτη μέσα σε λίγους μήνες. Αν και ο Ζελιάζκοφ υποστήριξε πως η κυβέρνηση θα «αντιστάθμιζε» τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης, η απουσία βουλευτών του κυβερνητικού στρατοπέδου από την αίθουσα και η παγωμένη πολιτική στήριξη ανέδειξαν το πραγματικό κλίμα: ένα κυβερνητικό σχήμα που είχε χάσει κάθε υπόβαθρο νομιμοποίησης.
Οι διαδηλώσεις στη Σόφια και σε άλλες πόλεις, με συνθήματα όπως «Έξω η μαφία από το κοινοβούλιο», υπογράμμισαν τη βαθιά ριζωμένη οργή απέναντι σε ένα κράτος που, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες μεταρρύθμισης, παραμένει εγκλωβισμένο στη διαφθορά και την αδυναμία εφαρμογής αποτελεσματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση απέσυρε ακόμη και τον προϋπολογισμό του 2026 μετά την κοινωνική κατακραυγή, χωρίς ωστόσο να κατευνάσει τις αντιδράσεις, επιβεβαίωσε την αποσύνδεση εξουσίας και κοινωνίας.
Σε ένα περιβάλλον όπου η χώρα έχει οδηγηθεί σε επτά εθνικές εκλογές μέσα σε τέσσερα χρόνια, η παραίτηση Ζελιάζκοφ δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία αλλά το τελευταίο επεισόδιο μιας παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας — και ένα ηχηρό μήνυμα ότι η είσοδος στην Ευρωζώνη μπορεί να αποδειχθεί ευκολότερη από την είσοδο σε μια νέα εποχή διακυβέρνησης.
