Τυχεροί, αναμφισβήτητα, αποδεικνύονται όσοι σε αυτή τη χρονική συγκυρία διαθέτουν μεταφορικό μέσο και φυσικά χρήμα για να το κινήσουν, προκειμένου να μεταβούν στην εργασία τους.
Γιατί για τους άλλους που μέσα στην κάψα του Αυγούστου δεν πάνε διακοπές και θα πρέπει να υφίστανται τη ζέστη και την αποπνικτική ατμόσφαιρα των μέσων μαζικής μεταφοράς της Αθήνας… με τη Δαμόκλειο σπάθη του προστίμου να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους, πραγματικά ούτε στον εχθρό μου δεν το εύχομαι.
Γιατί, πάρα τις διαβεβαιώσεις για συχνότερα δρομολόγια μέσα στον Αύγουστο, λόγω της υγειονομικής κρίσης, τα παράπονα από τους επιβάτες είναι πολλά και καθημερινά.
Δρομολόγια που απλά… παραλείπονται δίχως προειδοποίηση, σαρδελοποιημένοι επιβάτες χωρίς κλιματισμό αλλά με.. άδεια καθίσματα, μια κατάσταση τρέλας σε μια γεμάτη Αθήνα, αφού τίποτα δεν θυμίζει εποχές Αυγούστου προ κορονοϊού.
Αφήστε που ετσιθελικά και με την πρόφαση της κρίσης έχουν καταργηθεί και τα μεταμεσονύκτια δρομολόγια του μετρό κάθε Παρασκευή και Σάββατο.
Το γιατί κανείς δεν το ξέρει.
Η καθημερινή μετάβαση στην εργασία, για όποιον τέλος πάντων έχει εργασία σε αυτή τη χρονική στιγμή και οφείλει να πηγαίνει με τη χρήση των δημόσιων ΜΜΜ, προσομοιάζει σε άσκηση… θάρρους, ένα θρίλερ για γερά νεύρα με πρωταγωνιστές τους δύσμοιρους Αθηναίους.
Αναρωτιέμαι όμως μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τέτοιες καταστάσεις σε χώρους τους οποίους οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν «υγειονομικές βόμβες».
Μήπως εκτός από τις μάσκες που πλέον έχουν γίνει… trend, να κάνουμε κάτι, σοβαρά όμως και αποδεδειγμένα με αποτέλεσμα, και για τις δημόσιες μεταφορές πριν γίνουν η κύρια εστία μετάδοσης του ιού;
Οι εκκλήσεις και οι διαμαρτυρίες είναι πλέον πάρα πολλές για να αγνοούνται από τους αρμόδιους φορείς.
