Ευρώπη… άντε και καληνύχτα!

Με τις ευρωεκλογές να πλησιάζουν, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και τα πολιτικά κέντρα της Ευρώπης ανεβάζουν στροφές έχοντας στο μυαλό τους, όχι μόνο την ίδια την κάλπη, αλλά και τον «πόλεμο» της επόμενης ημέρας αναφορικά με τις θέσεις-κλειδιά.

Πραγματικά, με το τέλος των ευρωεκλογών, θα «ανοίξει» επισήμως η διαδικασία για την επιλογή των προσώπων που θα καλύψουν τις στρατηγικές θέσεις στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με κυριότερα πόστα αυτά του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του προέδρου του ευρωπαϊκού συμβουλίου, αλλά και του προέδρου της Κομισιόν. Ειδικά το  τελευταίο πόστο θεωρείται, παραδοσιακά, σχεδόν ταυτισμένο με το αποτέλεσμα της ευρωκάλπης λόγω του άτυπου συστήματος των spitzenkandidat.

Ο όρος είναι γερμανικός και σημαίνει «κορυφαίος υποψήφιος». Με βάση το σύστημα, που επαναλαμβάνουμε ότι ακολουθείται εθιμικά και δίχως πραγματική νομική δέσμευση από τις κυβερνήσεις της Ε.Ε., η κάθε πολιτική ομάδα της Ευρωβουλής επιλέγει το δικό της υποψήφιο για την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πριν τις ευρωπαϊκές εκλογές. Μετά τις εκλογές, με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, η μεγαλύτερη πολιτική ομάδα στη νέα Ευρωβουλή έχει προβάδισμα στην ανάληψη της προεδρίας της Κομισιόν, με το μονομάχο που έχει επιλέξει.

Στις φετινές εκλογές, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν νικητή το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα που έχει επιλέξει ως spitzenkandidat το Γερμανό Μάνφρεντ Βέμπερ, που για το λόγο αυτό θεωρείται ως το φαβορί για να διαδεχτεί τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Και ο ίδιος ο Γιούνκερ εξελέγη στη θέση, με τη στήριξη του ΕΛΚ, που ήταν πρώτη δύναμη και στις προηγούμενες ευρωεκλογές.

Ο λόγος που αποφάσισα να αναφερθώ σήμερα στη διαδικασία έχει να κάνει με το περιεχόμενο του πρώτου debate που έλαβε χώρα μεταξύ των spitzenkandidat, στη Φλορεντία, υπό την αιγίδα του European University Institute. Στο debate συμμετείχε ο συντηρητικός Μάνφρεντ Βέμπερ, ο Φρανς Τίμερμανς από τους ευρωσοσιαλιστές, η Σκα Κέλερ από τους Πράσινους και ο Γκι Φέρχοφστατ από τους φιλελευθέρους.

Μπορείτε να φανταστείτε ποιο ήταν το ζήτημα που προκάλεσε το μεγαλύτερο… καυγά μεταξύ των «4», με αποτέλεσμα να πυροδοτήσει και τα περισσότερα πολιτικά σχόλια την επόμενη ημέρα; (μην βάλετε στοίχημα, θα το χάσετε)

Λογικά θα περιμένατε κάποιο ζήτημα που έχει να κάνει με την οικονομία και την οικονομική κρίση ή έστω τα μύρια προβλήματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας ή άντε και την άνοδο της ακροδεξιάς και το προσφυγικό. Διότι ο αυριανός πρόεδρος της Κομισιόν θα πρέπει καταρχάς να ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών της Ευρώπης και της καθημερινότητας τους. Όμως, φευ!

Το κυριότερο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ των καθόλα συστημικών μονομάχων (άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο) ήταν (κρατηθείτε…) η δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού. Μια πρόταση που στηρίζει το Βερολίνο και η κυρία Μέρκελ, αλλά βρίσκει αντίθετες άλλες χώρες και πολιτικές δυνάμεις.

Δεν θα σταθώ καν στο τι υποστήριξε για το θέμα ο κάθε υποψήφιος, διότι πολύ απλά νομίζω ότι ελάχιστα με (και μας) νοιάζει. Και αν πω ότι μας ενδιαφέρει, σαφώς βρίσκεται πολύ-πολύ-πολύ χαμηλά στα ενδιαφέροντα και στις προτεραιότητες των Ευρωπαίων πολιτών, ακόμη και των Ελλήνων που ζουν με την απειλή του Τούρκου απέναντι τους.

Μήπως, αν έκαναν… ντου οι Τούρκοι, θα μας έσωζε ποτέ ένας ευρωπαϊκός στρατός;  

Μήπως το μέλλον και η επιβίωση της, τόσο ταλαιπωρημένης και λαβωμένης, ενωμένης Ευρώπης κρίνεται από την ύπαρξη κοινού ευρωπαϊκού στρατού;

Ρητορικά ερωτήματα.

Οι ευρωπαίοι πολίτες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, έχουν πολύ σοβαρότερα και ζωτικότερα προβλήματα στην καθημερινότητα τους. Προβλήματα που ουσιαστικά εντείνουν τη δυσφορία τους προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και κάνουν στα αυτιά τους ελκυστικές τις σειρήνες των εθνικιστικών και ακροδεξιών κομμάτων που επιζητούν την αποδόμηση της ενωμένης Ευρώπης.

Ο κίνδυνος αυτός δεν είναι θεωρητικός και άυλος. Είναι υπαρκτός. Το παράδειγμα του Brexit το απέδειξε περίτρανα. Πως απαντούν οι αυριανοί κλειδοκράτορες των Βρυξελλών στην απειλή αυτή; Συζητώντας για τους φόρους στις τεχνολογικές επιχειρήσεις, για το πώς ο κύριος Τραμπ επηρεάζει το ρόλο της Ευρώπης και για το αν η Ευρώπη πρέπει να έχει το δικό της στρατό και το δικό της FBI.     

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η ακροδεξιά θα κάνει, σε όλη την Ευρώπη, πάρτυ στις 26 Μαΐου.