Εξαγγελίες με δόσεις: Eντυπωσιακά μέτρα, αμείλικτη πραγματικότητα

Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για τα νέα μέτρα στη ΔΕΘ παρουσιάζονται με φανταχτερά νούμερα, εντυπωσιακούς πίνακες και υποσχέσεις για «τη μεγαλύτερη μείωση φόρων στη Μεταπολίτευση». Όμως, πίσω από τα πρωτοσέλιδα, τα μέτρα εγείρουν ερωτήματα: πόσο πραγματικά θα ωφελήσουν την κοινωνία και ποιοι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι;

Ο υπουργός Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, μίλησε για παρεμβάσεις που θα κοστίσουν 1,76 δισ. το 2026 και 2,5 δισ. το 2027. Στην πράξη, πρόκειται για έναν φιλόδοξο λογαριασμό που, όπως πάντα, θα τον πληρώσει η κοινωνία μέσω άλλων θυσιών.

Η μείωση φόρου για τρίτεκνους και πολύτεκνους, η οποία παρουσιάζεται ως κοινωνική τομή, αφορά περιορισμένο αριθμό οικογενειών. Για τους νέους έως 25 ετών, η πλήρης απαλλαγή φόρου στα πρώτα 20.000 ευρώ ακούγεται γενναία· αλλά αφορά μια μικρή μερίδα εργαζομένων, τη στιγμή που το μεγαλύτερο ποσοστό της νεολαίας παραμένει άνεργο ή εργάζεται σε κακοπληρωμένες, επισφαλείς θέσεις.

Στο Δημόσιο, οι εξαγγελίες για αυξήσεις μισθών από το 2026 μοιάζουν με «δώρο με αναβολή». Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα δουν κάποια ενίσχυση, αλλά μόνο υπό την αίρεση της αύξησης του κατώτατου μισθού. Το ίδιο ισχύει και για τις ΕΔ και τα Σώματα Ασφαλείας, όπου οι αναμορφώσεις μισθολογίου ξεκινούν από τον Οκτώβριο του 2025. Για άλλη μια φορά, το «τώρα» θυσιάζεται στο «μετά».

Η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ για οικισμούς έως 1.500 κατοίκους παρουσιάζεται ως μέτρο ανακούφισης για 1 εκατ. πολίτες. Στην πράξη, όμως, το όφελος είναι μικρό και περιορισμένο, τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα των ιδιοκτητών ακινήτων συνεχίζει να πληρώνει έναν φόρο που κάποτε είχε υποσχεθεί να καταργηθεί συνολικά.

Αντίστοιχα, η μείωση ΦΠΑ στα ακριτικά νησιά λόγω μεταναστευτικού είναι σαφώς θετική, αλλά δείχνει περισσότερο μια αποσπασματική αντιμετώπιση παρά μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την ενίσχυση των νησιωτικών κοινωνιών.

Το πιο κρίσιμο, ωστόσο, είναι η κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» στις συντάξεις έως το 2027. Οι συνταξιούχοι θα δουν μέρος μόνο της αύξησης να περνά στους λογαριασμούς τους, την ώρα που η ακρίβεια ροκανίζει το εισόδημα μήνα με τον μήνα.

Συνολικά, το κυβερνητικό αφήγημα επενδύει σε αριθμούς, ποσοστά και χρονοδιαγράμματα που εκτείνονται σε βάθος διετίας ή και τριετίας. Το ζήτημα, όμως, παραμένει: θα έχουν αντοχές τα νοικοκυριά να περιμένουν μέχρι το 2026 ή το 2027 για να δουν ουσιαστική διαφορά;

Η κυβέρνηση εμφανίζεται να μοιράζει φοροελαφρύνσεις και αυξήσεις, αλλά με τρόπο που δεν απαντά στο σήμερα – στο πρόβλημα της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης, της ενεργειακής ανασφάλειας. Πρόκειται περισσότερο για μια επικοινωνιακή στρατηγική, παρά για ένα σχέδιο που αλλάζει ριζικά την καθημερινότητα των πολιτών.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτές οι εξαγγελίες είναι πράγματι «ανάσα» ή απλώς μια ακόμα υπόσχεση που θα εξατμιστεί μπροστά στην πραγματικότητα των λογαριασμών και της αγοράς.