Στο πλευρό της ελληνικής κυβέρνησης, στη προσπάθεια της να παραμείνει στην Ευρωζώνη, αναμένεται να σταθεί ο Ιταλός πρωθυπουργός, Μάριο Μόντι, κατά τη συνάντηση του με τον κ.Σαμαρά αύριο το πρωί. Όμως, αν και ο κ.Μόντι έχει κάθε λόγο να ενδιαφέρεται για τη πορεία της ελληνικής υπόθεσης, λόγω της επιρροής που ασκεί στον ευρύτερο ευρωπαϊκό νότο, έχει και πολλά, δικά του προβλήματα που τον απασχολούν και τα οποία σκιάζουν τη προσπάθεια του να σταθεροποιήσει την ιταλική αγορά.
Πραγματικά, πέρα από τα δεδομένα μακροοικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, το νέο πρόβλημα του κ.Μόντι ακούει στο όνομα Fiat, καθώς ο σάλος που ξέσπασε μετά την αιφνιδιαστική ανακοίνωση της εταιρείας, τη περασμένη εβδομάδα, σύμφωνα με την οποία το επενδυτικό της πλάνο για την Ιταλία δεν είναι πλέον βιώσιμο, δεν λέει να καταλαγιάσει. Μάλιστα, με τις διάφορες θεωρίες να φτάνουν να μιλάνε ακόμη και για πλήρη αποχώρηση(!) της ιστορικής αυτοκινητοβιομηχανίας από τη πατρίδα της, και κλείσιμο και των έξι ιταλικών μονάδων, γεγονός που συνεπάγεται την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας σε μια αγορά με ήδη υψηλότατη ανεργία, το θέμα δίκαια έχει εξελιχτεί σε μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, ζήτησε εξηγήσεις, και αναμένεται να της πάρει στο κρίσιμο ραντεβού που κλείστηκε για αύριο, Σάββατο, μεταξύ του διευθύνοντα συμβούλου της Fiat και Chrysler Σέρτζιο Μαρκιόνε και του Ιταλού πρωθυπουργού. Στη συνάντηση θα παραστούν επίσης οι αρμόδιοι υπουργοί Βιομηχανίας και Εργασίας, καθώς και ο πρόεδρος της Fiat και εγγονός του αείμνηστου Τζιάνι Ανιέλι, Τζον Έλκαν.
Η Fiat δεν αποτελεί απλά την αυτοκινητοβιομηχανία-σύμβολο της Ιταλίας, αλλά τον κυριότερο ιδιωτικό εργοδότη της χώρας, απασχολώντας πάνω από 80.000 υπαλλήλους, και την βιομηχανία με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στο ιταλικό ΑΕΠ. Όμως, με φόντο την οικονομική κρίση ο κλάδος αυτοκινήτου έχει υποστεί σημαντικές απώλειες, καθώς μόνο οι πωλήσεις νέων οχημάτων εκτιμάται ότι υποχώρησαν κατά 7,1% στην Ευρώπη για τη μέχρι τώρα χρονιά.
Ειδικά για την Ιταλία, που για τη Fiat είναι η δεύτερη κυριότερη αγορά μετά τη Βραζιλία, οι πωλήσεις είναι μειωμένες κατά 20% φέτος, και τον Αύγουστο υποχώρησαν στο χαμηλότερο σημείο από το 1964. Όμως, σημαντικές μειώσεις σημειώθηκαν και στις πωλήσεις της στη νότιο και ανατολική Ευρώπη. Μετά την εξέλιξη αυτή τα ιταλικά εργοστάσια της εταιρείας φαίνεται να λειτουργούν κάτω από το 50% της λειτουργικότητας τους, που είναι ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά για το κλάδο παγκοσμίως, και βέβαια πολύ κάτω από το επίπεδο του 80% που θεωρείται το όριο βιωσιμότητας για μια μονάδα.
Οι πιέσεις στο κλάδο είχαν ήδη από πέρυσι οδηγήσει την εταιρεία στη συνήθη συνταγή των περικοπών, γεγονός που έφερε την διοίκηση της σε κόντρα με τα συνδικάτα. Μάλιστα, η απόφαση του Μαρκιόνε να βάλει πέρυσι λουκέτο στο εργοστάσιο του Termini Imerese, στη Σικελία, προκάλεσε σεισμό δεδομένου ότι ήταν η πρώτη μονάδα αυτοκινήτου που κατέβασε ρολά εδώ και χρόνια. Όμως, τώρα οι εργαζόμενοι της φοβούνται δίκαια τα χειρότερα μετά τη λακωνική δήλωση της εταιρείας για την αποτυχία του επενδυτικού της πλάνου.
Σύμφωνα με το περίφημο αυτό σχέδιο, η Fiat υποσχέθηκε το 2010 να επενδύσει 16 δισ. δολάρια σε ιταλικές μονάδες και άλλα 4 δισ. στην αδελφή της εταιρεία, Fiat Industrial, σε αντάλλαγμα με σημαντικές παραχωρήσεις από τα συνδικάτα σε εργασιακά ζητήματα, όπως για παράδειγμα την επιβολή ελαστικού ωραρίου. Όμως, αν και οι εργασιακές αλλαγές προχώρησαν, η επένδυση της εταιρείας έκτοτε δεν ξεπέρασε τα 2 δισ. δολάρια. Και κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της για το τρίτο τρίμηνο, στις 30 Οκτωβρίου, η διοίκηση αναμένεται να ανακοινώσει τις οριστικές αποφάσεις της για το αναθεωρημένο επενδυτικό της πλάνο.
Βεβαίως, η αγορά ελπίζει να έχει εικόνα των αλλαγών πολύ νωρίτερα. Σε συνέντευξη του χθες στην εφημερίδα La Repubblica, ο κ.Μαρκιόνε περιορίστηκε μόνο να δηλώσει, ότι σε αντίθεση με τα όσα ακούγονται, η Fiat δεν πρόκειται να φύγει από την Ιταλία, και ότι δεν μίλησε ποτέ για κλείσιμο επιπλέον εργοστασίων. Όμως, παραδέχτηκε ότι η εταιρεία πρέπει να αναθεωρήσει τα σχέδια της και να προσαρμοστεί στα νέα αδύναμα δεδομένα της αγοράς αυτοκινήτου.
Σε κάθε περίπτωση παράγοντες της αγοράς συνεχίζουν να εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπο του Μαρκιόνε, ο οποίος δίκαια θεωρείται ένας από τους πιο ευφυής επιχειρηματικούς ηγέτες του κλάδου, χάρη στον τρόπο με τον οποίο κατόρθωσε να αναγεννήσει κυριολεκτικά από τις στάχτες της την αμερικανική Chrysler, η οποία μετά την έξοδο της από το καθεστώς πτώχευσης το 2009, διανύει μία από τις καλύτερες και πιο δημιουργικές περιόδους της ιστορίας της. Αν και βέβαια οι διεθνείς συνθήκες σήμερα είναι κατά πολύ χειρότερες…
