Μπορεί το στρατόπεδο των Δημοκρατικών να δείχνει να έχει αφήσει πίσω του τα όσα συνέβησαν στο συνέδριο, εστιάζοντας πλέον στην επίσημη έναρξη της προεδρικής υποψηφιότητας της Χίλαρυ Κλίντον, όμως στα πολιτικά πηγαδάκια η συζήτηση γύρω από τα επίμαχα επιβαρυντικά email συνεχίζεται και είναι πιθανόν να επανέλθει μεταγενέστερα στο προσκήνιο με αφορμή την πιθανή διασύνδεση των Ρώσων στη διαρροή, και άρα την ενδεχόμενη απόπειρα τους να παρέμβουν στη προεκλογική εκστρατεία.
Το μέγα ερώτημα, άλλωστε, δεν είναι αν πράγματι ρώσοι χάκερς βρίσκονται πίσω από τη διαρροή των επίμαχων email, που αμαύρωσαν τη φιέστα της Χίλαρυ Κλίντον, κάτι βεβαίως που δεν θα μάθουμε ποτέ, αλλά αν πράγματι η Μόσχα επιθυμεί να μποϊκοτάρει την υποψηφιότητα της ή καλύτερα αν… ψηφίζει Ντόναλντ Τραμπ. Και βέβαια, γιατί.
Στους διπλωματικούς κύκλους είναι κοινό μυστικό ότι ο Ρώσος πρόεδρος δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια για την πρώην υπουργό Εξωτερικών, ειδικά αφότου σχεδόν την κατονόμασε δημοσίως ως έναν από τους από τους υποστηρικτές των πολιτικών του αντιπάλων που, στις μεγάλες διαδηλώσεις του 2011, προκάλεσαν ίσως τη μεγαλύτερη πίεση που έχει δεχτεί μέχρι σήμερα ο Βλαντιμίρ Πούτιν για να παραιτηθεί. Από τότε σίγουρα έχει κυλήσει άφθονο νερό στο αυλάκι, όμως ούτε η επιχείρηση των Αμερικανών στη Λιβύη για την ανατροπή το Καντάφι (το 2011, με τη Χίλαρυ ακόμη στο ΥΠΕΞ) βοήθησε, ούτε η ευρύτερη εξέλιξη στις ρωσοαμερικανικές σχέσεις, με τα γεγονότα στην Ουκρανία και τη Κριμαία. Η Χίλαρυ, βέβαια, έχει εγκαταλείψει προ πολλού την κυβέρνηση, όμως είναι η υποψήφια πρόεδρος των Δημοκρατικών και ποντάρει τα μέγιστα στη δημόσια στήριξη του ζεύγους Ομπάμα για να εκλεγεί.
Στον αντίποδα, ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί στους πύρινους λόγους του να τα έχει βάλει με μύριους «εχθρούς» της Αμερικής, εγχώριους και ξένους, όμως τυχαία ή όχι δεν έχει συμπεριλάβει σε αυτούς τη Ρωσία. Για την εξήγηση αυτή μπορούν να δοθούν διάφορες ερμηνείες, αναλόγως με το ποια πλευρά ακούει κανείς, άλλες… ύποπτες και άλλες απλά ρεαλιστικές.
Ο «ύποπτος» σύνδεσμος
Οι Δημοκρατικοί βολεύονται ιδιαιτέρως να προβάλουν τις θεωρούμενες ως… ύποπτες, τις οποίες επανέφεραν στην επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την υπόθεση των emails. Μία βασική έχει να κάνει με τις φημολογούμενες οικονομικές διασυνδέσεις του μεγιστάνα με τη Ρωσία, και την πληροφορία ότι η οικονομική αναγέννηση του μετά τη χρεοκοπία του, βασίστηκε και σε ρωσικά κεφάλαια. Επίσης, το γεγονός ότι δύο από τα κορυφαία στελέχη της εκστρατείας του έχουν διαπρέψει σε φιλορωσικά πόστα δεν βοηθάει. Ο νούμερο ένα σύμβουλος του, Πολ Μάναφορ, υπήρξε σύμβουλος του ρωσόφιλου εκτοπισμένου πρώην προέδρου της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενώ ο υπεύθυνος της καμπάνιας του για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Κάρτερ Πέιτζ είναι γνωστό ότι έχει μακρά ιστορία συνεργασίας με τη Gazprom.
Επίσης, ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να τρέφει θαυμασμό για τη προσωπικότητα και το δυναμισμό του Ρώσου ηγέτη, ο οποίος αντιστοίχως ήδη από το περασμένο Δεκέμβριο, όταν ακόμη ο αμερικανός μεγιστάνας θεωρείτο αουτσάιντερ, είχε δηλώσει δημοσίως ότι τον θεωρεί τον «ηγέτη της προεδρικής κούρσας».
Η ρεαλιστική θεώρηση των διμερών σχέσεων
Η άποψη του Βλαντιμίρ Πούτιν στην ουσία δεν κρύβει τίποτε μεμπτό. Αντιθέτως, ήταν μάλλον προφητική δεδομένου ότι είτε το θέλουν, είτε όχι, κάποιοι κύκλοι, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πράγματι ο σταρ της φετινής προεδρικής εκστρατείας, αλλά και ο επικεφαλής της, δεδομένου ότι σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχει περάσει μπροστά από τη Χίλαρυ Κλίντον. Επίσης, ανεξάρτητα από το αν κάποιος διαφωνεί ή όχι με τη ρωσική πολιτική, το κύρος και η δύναμη που εκπέμπει ο ηγέτης της είναι αναμφισβήτητο, όπως έχει φανεί επανειλημμένως μέσα από διεθνείς δημοσκοπήσεις και λίστες περιοδικών όπως το Time. Και ο Ντόναλντ Τραμπ, ως προσωπικότητα και φέρελπις πρόεδρος, που προβάλει όσο τίποτε το μότο του μεγάλου και ισχυρού, για τον ίδιο, και τη χώρα που θέλει να… δημιουργήσει, είναι μάλλον λογικό να βρίσκει στοιχεία ταύτισης με την ισχυρή προσωπικότητα του Ρώσου ηγέτη.
Και βέβαια υπάρχει και ο πολύ σημαντικός, ρεαλιστικός παράγοντας που έχει να κάνει με τα σχέδια και τις επιδιώξεις που εμφανίζει ο μελλοντικός πλανητάρχης. Το αν θεωρεί ότι η αναγέννηση του ψυχρού πολέμου βλάπτει τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας του, και όχι μόνο, το αν η κόντρα τους στην Ουκρανία και στα πεδία της Μέσης Ανατολής (και δη, της Συρίας) έχει οδηγήσει σε ένα αδιέξοδο με πολιτικές και οικονομικές επιπλοκές που αφορούν όχι απλά τις δύο χώρες, αλλά το παγκόσμιο σύστημα. Ένα αδιέξοδο που δεν θα μπορέσει να αρθεί αν δεν υπάρχει αλλαγή πολιτικής, μέσα βέβαια από μια αλλαγή κυβέρνησης και προσώπων, προφανώς στην αμερικανική πλευρά.
Ανατρεπτικός τρόπος σκέψης
Η δήλωση για παράδειγμα του Ντόναλντ Τραμπ, σε συνέντευξη του προ ημερών, που υπονόησε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι απαραίτητο ότι θα προστρέξουν σε στήριξη των κρατών της Βαλτικής αν δέχονταν επίθεση από τη Ρωσία, στα πλαίσια της ομπρέλας στήριξης που παρέχει το ΝΑΤΟ, προκάλεσε τεράστιο ντόρο. Μπορεί, βέβαια, να ήταν λόγια του… αέρα, ενός υποψηφίου προέδρου, και όχι ενός νυν προέδρου. Όμως, έδειξε τον τρόπο σκέψης του, απλό και πρακτικό, χωρίς διπλωματικές φιοριτούρες. Είναι δυνατόν να πήγαινε ποτέ η Ουάσιγκτον σε πόλεμο με τη Ρωσία, και να έστελνε στρατό στη Βαλτική; Όχι βέβαια. Μάλιστα, στήριξε την άποψη του στο ότι πολλά μέλη του ΝΑΤΟ δεν πληρώνουν καν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους, άρα δεν πρέπει να περιμένουν από τις ΗΠΑ να εκπληρώνουν τις δικές τους υποχρεώσεις, σε στρατιωτικό επίπεδο.
Είναι ο ίδιος περίπου… ανατρεπτικός τρόπος σκέψης που προκάλεσε θύελλα στη χώρα όταν υποστήριξε ότι η Δύση κακώς ανέτρεψε τον Καντάφι, και κακώς ανέτρεψε τον Σαντάμ, εφόσον δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα και το χάος που έχει δημιουργηθεί σήμερα, ειδικά σε Ιράκ και Συρία. Είχε άδικο; Στην ουσία, καθόλου. Η Συρία είναι διαλυμένη, το Ιράκ επίσης, και από τα ερείπια τους γεννήθηκε το τέρας του ISIS, μια τρομοκρατική ομάδα που πλέον χτυπά στην Ευρώπη, και συνάμα μια ανεξάντλητη ροή προσφύγων προς τα ευρωπαϊκά εδάφη. Ο Τραμπ είναι ο μόνος που τόλμησε ποτέ να το ξεστομίσει. Και γι’ αυτό αρέσει στον μέσο Αμερικανό, ο οποίος σε αντίθεση με τα μεγάλα συμφέροντα και τους διάφορους λομπίστες, απλά θέλει την ησυχία του, την ασφάλεια του, και το πορτοφόλι του γεμάτο.
