Η διαρροή των ανησυχιών του FBI διαμορφώνει σκηνικό 11ης Σεπτεμβρίου για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη διακυβέρνηση Τραμπ να προσδοκά ότι η αμερικανική κοινωνία θα συσπειρωθεί «γύρω από τη σημαία», υπό τον πρόσθετο φόβο τυφλών τρομοκρατικών χτυπημάτων
Φόβους αντιποίνων μετά την επίθεση στο Ιράν ξυπνά η έκθεση του FBI για πιθανούς «κοιμώμενους πυρήνες» τρομοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανοίγοντας μια δύσκολη πολιτική συζήτηση για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η «διαρροή» της έκθεσης του FBI για «κοιμώμενους πυρήνες» ισλαμικής τρομοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξέπληξε πολλούς. Ούτε φυσικά η «διαρροή» της… ενόχλησης του Λευκού Οίκου για τη δημοσιοποίηση των εκτιμήσεων του Γραφείου που ίδρυσε ο Τζέι Έντγκαρ Χούβερ -και απέκτησε μυθικές διαστάσεις για τον ρόλο του στην υπεράσπιση της αμερικανικής Δημοκρατίας- περί του ανησυχητικού ενδεχομένου να υπάρξουν τρομοκρατικά χτυπήματα σε αμερικανικό έδαφος ως αντίποινα της επίθεσης της υπερδύναμης, από κοινού με το Ισραήλ του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά του Ιράν.
Ο διευθυντής του FBI, Κας Πατέλ, αποτελεί πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Ντόναλντ Τραμπ και όλο το προηγούμενο διάστημα έχει πρωταγωνιστήσει σε πρωτοβουλίες… αποκατάστασης της τάξης, αναφορικά με σκιές σκανδάλων γύρω από πράξεις της διακυβέρνησης Μπάιντεν, κυρίως με επίκεντρο τη «σκοτεινή» στήριξη του καθεστώτος Ζελένσκι στην Ουκρανία και τον… συζητήσιμο ρόλο που είχαν πρόσωπα του «βαθέος κράτους» των Δημοκρατικών, όπως ο Άντονι Μπλίνκεν, ο Τζέικ Σάλιβαν, η Βικτόρια Νούλαντ και ο Τζέφρι Πάιατ.
Η «διαρροή» των ανησυχιών του FBI διαμορφώνει σκηνικό 11ης Σεπτεμβρίου για τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη διακυβέρνηση Τραμπ να προσδοκά ότι η αμερικανική κοινωνία θα συσπειρωθεί «γύρω από τη σημαία», υπό τον πρόσθετο φόβο τυφλών τρομοκρατικών χτυπημάτων. Η εξίσωση είναι αρκούντως προβληματική, επειδή προσπερνά συγκεκριμένες και κρίσιμες παραμέτρους. Η αμερικανική κοινωνία, συνολικά, δεν μπορεί να εξηγήσει, και επομένως δεν μπορεί να δικαιολογήσει, την επίθεση κατά του Ιράν. Το χειρότερο, ωστόσο, για τον Ντόναλντ Τραμπ είναι ότι την επίθεση κατά του Ιράν δεν μπορεί να εξηγήσει -και επομένως δεν μπορεί και να δικαιολογήσει- και ένα μεγάλο τμήμα της δικής του κοινωνικής και εκλογικής βάσης.
