Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε για ακόμη μία φορά να δοκιμάσει τα όρια της Δημοκρατίας — αυτή τη φορά, στο ίδιο της το πεζοδρόμιο. Με την τροπολογία που βαφτίζει «προστασία του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη» την απαγόρευση κάθε συγκέντρωσης μπροστά στη Βουλή, η εξουσία επιχειρεί να επιβάλει μια “υγειονομική ζώνη” απέναντι στον ίδιο τον λαό.
Η ρύθμιση, που μεταφέρει την «ευθύνη φύλαξης» του χώρου στο υπουργείο Άμυνας και την «τήρηση της τάξης» στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δημιουργεί στην ουσία μια αποστειρωμένη περιοχή αστυνομικού ελέγχου, όπου απαγορεύεται η συνάθροιση, η διαμαρτυρία, ακόμη και η αυθόρμητη παρουσία πολιτών. Ο ιστορικός τόπος που φιλοξένησε τις πιο μαζικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών μετατρέπεται, με μια νομοθετική γραμμή, σε απαγορευμένη ζώνη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να παρουσιάσει την κίνηση αυτή ως «ένδειξη σεβασμού στους ήρωες του έθνους». Όμως, κανείς ήρωας δεν έδωσε τη ζωή του για να φιμώνονται οι πολίτες. Το Σύνταγμα προστατεύει ρητά το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και επιτρέπει περιορισμούς μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και για περιορισμένο χρόνο. Εδώ, η απαγόρευση είναι γενική, προληπτική και μόνιμη — δηλαδή βαθιά αντισυνταγματική.
Η συγκυρία δεν είναι τυχαία. Η κυβέρνηση δείχνει να φοβάται την κοινωνική πίεση που συσσωρεύεται μετά τα Τέμπη, τις αποκαλύψεις, τα σκάνδαλα και τη φθορά της εξουσίας. Θέλει να ελέγξει τον δημόσιο χώρο, να αποστειρώσει το πολιτικό κέντρο της χώρας. Όταν η κοινωνία απαιτεί λογοδοσία, η εξουσία απαντά με σιγή και καταστολή.
Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη δεν χρειάζεται φρουρά — χρειάζεται σεβασμό στη μνήμη και ελευθερία γύρω του. Το αληθινό του νόημα βρίσκεται ακριβώς στη συνάντηση των πολιτών, στη φωνή εκείνων που ζητούν δικαιοσύνη, όχι στην απομόνωσή του πίσω από κάγκελα.
Η τροπολογία αυτή δεν προστατεύει ένα μνημείο. Προστατεύει μια κυβέρνηση που τρέμει τη διαμαρτυρία. Και αυτό, σε μια δημοκρατία, είναι πολύ πιο επικίνδυνο από κάθε πανό και κάθε σύνθημα.
