Η Ελλάδα θυσίασε πολλά, για να αρκεστεί στο χειροκρότημα…

Της Κατερίνας Παπακώστα-Σιδηροπούλου*
Είθισται στις Συμμαχίες να υπάρχει αμοιβαιότητα. Αν μόνο η μία πλευρά εισπράττει όφελος, δίχως ανταπόδοση στην πλευρά που πήρε όλα τα ρίσκα, τότε μιλάμε για λεόντειο σύμβαση. Η επίσκεψη στις ΗΠΑ πρέπει να επιτύχει για την Ελλάδα. Το αξίζει η Χώρα και ο Λαός.

Πρέπει να ρεφάρει, για το κόστος που έχει αναλάβει με την αδόκητη εμπλοκή στον πόλεμο. Με την υπογραφή της αμυντικής συμφωνίας, επ’ αόριστον. Με την στάση της -ως δεδομένης συμμάχου- έχοντας εξασφαλίσει την επιχειρησιακή ευελιξία του ΝΑΤΟ στην Ν.Α. Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Ταυτόχρονα, έχει μεταβληθεί σε ευδιάκριτο στόχο -από την Ρωσία- με την οποία διατηρούσε άριστες διπλωματικές σχέσεις.

Όλες αυτές οι αλλαγές, στο status της Χώρας, της παρέχουν το Δικαίωμα να απαιτήσει να μην αγνοηθεί σε πρώτη ανάγνωση. Να διαπραγματευτεί, ισότιμα με την Τουρκία, όλα τα ανταποδοτικά οφέλη, που εξασφαλίζουν την Ασφάλεια της Χώρας και του λαού. Να κεφαλαιοποιήσει στο Γεωπολιτικό Χρηματιστήριο τις μετοχές της, ως αντίβαρο στην μετατροπή της -για χάρη της Συμμαχίας- σε εμπλεκόμενη στην πολεμική σύρραξη.

Το να αποδίδουμε στην σημαντική επίσκεψη στον Λευκό Οίκο, με τον εκάστοτε Πρόεδρο των ΗΠΑ -κατ’ επανάληψη με όλους τους Πρωθυπουργούς- στοιχεία λαϊκής νουβέλας για την αγάπη, τον θαυμασμό στο πρόσωπό του δικού μας Πρωθυπουργού, υπερβαίνει και την υπερβολή και μετεξελίσσεται σε εθνική παθογένεια.

Οι ΗΠΑ κάνουν Διπλωματία και επιδιώκουν την μέγιστη ωφέλεια για τα συμφέροντά τους. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ συναντάται με Αρχηγούς Κρατών, από τους οποίους προσδοκά την υλοποίηση των στόχων του, για λογαριασμό της Αμερικής. Η αβροφροσύνη περισσεύει. Οι οικογενειακές προσεγγίσεις, οι χαρούμενες συναντήσεις των συζύγων και των παιδιών -πλαισιωμένες με γενναίες δόσεις comme il faut συμπεριφοράς και μπόλικο life styling- συνεισφέρουν στην causerie, στην στιγμιαία αίσθηση οικειότητας στα σπιτικά όλου του πλανήτη.

Αυτή είναι η φιλική, φιλόξενη οικογενειακή εικόνα, στην οποία η αμερικανική κουλτούρα επενδύει πολλά διακυβεύματα. Η Πολιτική Ατζέντα είναι αλύγιστη, tailor made στις αιτούμενες επιδιώξεις, σε ανταπόδοση των φιλοφρονήσεων, της επιβράβευσης για την προσχώρηση στα ζητηθέντα. Άρα , το «ζουμί του κάβουρα», είναι η ικανοποίηση ή μη της ατζέντας.

Δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο, οι αμερικανοί σύμμαχοί μας να είναι φειδωλοί προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, ο οποίος ικανοποιεί στο σύνολό της, την ατζέντα που του ζητήθηκε, αλλάζοντας το δόγμα της Χώρας. Συνεπώς, ο κακής κοπής επαρχιωτισμός, ας σιγήσει και ας περιμένουμε τα αποτελέσματα από την συγκεκριμένη επίσκεψη, αφού η συνθήκη είναι πρωτόγνωρη. Η Ελλάδα θυσίασε πολλά, για να αρκεστεί στο θερμό χειροκρότημα του Κογκρέσο. Θα περιμένουμε λίγο, για να φανεί τί πραγματικά αποκομίσαμε.

*Πρόεδρος Ν.Ε.Ο.