Σε εποχές σαν τη σημερινή, κατά την οποία η γενική βούληση των Ελλήνων οδηγεί σε μελαγχολικά συμπεράσματα για την κατάσταση που διαμορφώνεται, με όρους παγίωσης στον εθνικό κορμό, η αποστροφή περί… Κολομβίας περισσεύει στις δημόσιες αναφορές. Τρομάζει. Σοκάρει.
Στην κοινή ευρωπαϊκή πατρίδα μας ωστόσο, έστω μονάχα σε γεωγραφικό ευρωπαϊκό έδαφος, μια χώρα, η Ουκρανία, έχει συνδεθεί ιστορικά -από την εποχή της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξάρτητη διαδρομή των πρώην Δημοκρατιών της- με ένα σκανδαλιστικό και ανυπόφορο πλεόνασμα ακραίας και πολυδιάστατης διαφθοράς, που αφαιρούν από τον ουκρανικό λαό το προνόμιο να στέκεται αγέρωχος και περήφανος στην κρίση της Ιστορίας.
Τα τελευταία 25 χρόνια, ανεξάρτητα από το αν το εκάστοτε καθεστώς του Κιέβου ήταν περισσότερο κοντά στον αμερικανικό ή τον ρωσικό παράγοντα, η διαφθορά κάλπαζε και θέριευε. Διαλύοντας τον συνεκτικό δεσμό των θεσμών και τη σχέση τους με την ουκρανική κοινωνία.
Αυτή η σκοτεινή πραγματικότητα γιγαντώθηκε στα χρόνια της εξουσίας του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Πριν από τη βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας του Βλαντίμιρ Πούτιν, αυτή τη βάναυση καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου, ο δυτικός κόσμος, κυρίως οι Ευρωπαίοι ηγέτες, απέφευγαν ακόμη και να φωτογραφηθούν με τον Ζελένσκι για να μην… κακοχαρακτηριστούν. Ο πόλεμος που ακολούθησε τη ρωσική εισβολή τα άλλαξε όλα, όχι όμως και το τέρας της διαφθοράς στον καθρέφτη της ουκρανικής ηγεσίας.
Τους τελευταίους μήνες, πριν από την πολιτική αλλαγή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με τους Ρεπουμπλικάνους να ανακτούν τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας στη Ουάσιγκτον, με τον Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία και με την ταυτόχρονη επικράτηση και στα δύο Σώματα του Κογκρέσου, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, τα συστημικά ΜΜΕ των ΗΠΑ άρχισαν να δημοσιεύουν, με… ονόματα και διευθύνσεις, ακραία σκάνδαλα διαφθοράς και ξεπλύματος χρήματος από το καθεστώς Ζελένσκι στο Κίεβο, με τον πυρήνα των ενόχων να αφορά στον… πυρήνα των πιο στενών συνεργατών του Ουκρανού προέδρου.
Το τελευταίο διάστημα, οι σχετικές αποκαλύψεις έχουν ενταθεί και σαρώνουν το σύνολο του περιβάλλοντος του Ουκρανού προέδρου και ευρύτερα το καθεστώς απόλυτης εξουσίας που έχει οικοδομήσει σε μια χώρα με διεφθαρμένο DNA. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η στόχευση του αμερικανικού παράγοντα να απονομιμοποιήσει τον Ζελένσκι, τα σκάνδαλα του οποίου συνδέονται με το καθεστώς Μπάιντεν των Δημοκρατικών, και να τον… πακετάρει.
Σε αυτήν τη μελαγχολική εξίσωση μένουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες σε ρόλο χρήσιμου αφελούς. Ένας αχρείαστος αυτοτραυματισμός της πολιτικής ηγεσίας των Βρυξελλών και των ισχυρότερων κρατών της Ενωμένης Ευρώπης, με τον εναγκαλισμό με το διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι.
