Το σύνθημα «Μητσοτάκης ή χάος» επιστρέφει δυναμικά στο πολιτικό σκηνικό, προκαλώντας συζητήσεις για το κατά πόσο τέτοιες στρατηγικές συσπειρώνουν ή τελικά ενισχύουν την κοινωνική αντίδραση.
Στην ομιλία του στις εργασίες του πρόσφατου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνέθεσε ένα ρητορικό πολιτικό επιχείρημα, το οποίο έχει πυρηνική διάσταση για τη στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας στην τελική ευθεία για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.
Ο σημερινός ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου έθεσε το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», τοποθετώντας απέναντί του στην εξίσωση τον Νίκο Ανδρουλάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τους υπόλοιπους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, προχωρώντας, ωστόσο, ένα βήμα παραπέρα θέτοντας το δίλημμα «Μητσοτάκης ή οποιοσδήποτε άλλος».
Οι πιο έμπειροι πολιτικοί αναλυτές θυμήθηκαν ότι ένα τέτοιο δίλημμα είχε κυριαρχήσει στο επιτελείο της Χίλαρι Κλίντον, στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016, όταν δεν είχαν κατανοήσει εγκαίρως ότι οι Αμερικανοί ήταν έτοιμοι να ψηφίσουν… οποιονδήποτε άλλον πλην εκείνης, σε μια ιστορική κορύφωση της τιμωρητικής εκλογικής συμπεριφοράς απέναντι σε ένα κυρίαρχο σύστημα εξουσίας.
Βλέποντας την… επιμονή της Λάουρας Κοβέσι να αναδεικνύει υποθέσεις με οσμή σκανδάλων και διαφθοράς, τις οποίες καταλογίζει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και τη θετική απήχηση που έχουν στο εσωτερικό της χώρας οι πρωτοβουλίες της Ευρωπαίας απερχόμενης Εισαγγελέως, με ποσοστά αποδοχής άνω του 70%, η Ρουμάνα νομικός τείνει να γίνει ο «Κανένας» των δημοσκοπήσεων. Ο… «οποιοσδήποτε άλλος».
