Η ενωμένη Ευρώπη, κάποτε όραμα πολιτικής συνοχής και έμπνευσης, σήμερα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις, ενώ η κρίση ηγεσίας και οι κοινωνικές ανισορροπίες την απομακρύνουν από τους πολίτες.
Το όραμα μιας νέας κοινής πατρίδας, μιας ενωμένης Ευρώπης πολιτικά ενοποιημένης, παρεμβατικής και με την ευχέρεια να λειτουργεί ως αφετηρία και πηγή έμπνευσης για τους πολίτες της γηραιάς ηπείρου, έχει προ πολλού υπονομευτεί από τους ίδιους τους ενσαρκωτές του.
Τα πολλά τελευταία χρόνια, και μετά βεβαιότητας την τελευταία δεκαπενταετία, μετά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης που πλήρωσε με όρους εθνικής τραγωδίας η ελληνική κοινωνία και με συσσωρευμένη βαρβαρότητα οι κοινωνίες των υπόλοιπων χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, οι Βρυξέλλες παράγουν μελαγχολία, απόγνωση, απογοήτευση. Το επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης… σέρνεται στα πατώματα και η συγκυρία καθίσταται ακόμη περισσότερο φορτισμένη, καθώς αντίστοιχα χαμηλό είναι το επίπεδο των ηγεσιών των μεγάλων κρατών της ηπείρου μας, της Γερμανίας και της Γαλλίας κατά κύριο λόγο, που εξ αντικειμένου δίνουν τον τόνο για το σύνολο του πολιτικού βηματισμού της ενωμένης Ευρώπης.
Η Σύνοδος για την Ανταγωνιστικότητα ήρθε να επιβεβαιώσει την… αστοχία υλικού που επί το πλείστον παρατηρείται στη σημερινή Ευρώπη σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών. Απουσία οράματος, απουσία συγκεκριμένου σχεδίου, απουσία αντανακλαστικών εναρμόνισης του βηματισμού της ενωμένης Ευρώπης με τον υπόλοιπο προηγμένο κόσμο, αδυναμία κατανόησης και ανάλυσης των καινούργιων προτεραιοτήτων των ευρωπαϊκών κοινωνιών και κατά συνέπεια παταγώδης αποτυχία υπηρέτησης των προτεραιοτήτων αυτών.
Η τρέχουσα εκδοχή πολιτικής ηγεσίας της ενωμένης Ευρώπης μοιάζει να έχει χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα. Το τίμημα μιας τέτοιας κραυγαλέας υστέρησης έχει πολυεπίπεδες συνέπειες. Για το διαρκές μέλλον της κοινής πατρίδας μας και πώς διαμορφώνεται, επικαιροποιείται και καθίσταται κοινός τόπος η κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση. Αλλά και για το βιωματικό παρόν, με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να στρέφονται σε αντισυστημικά ρεύματα και αφηγήματα, ακόμη και με ακραίες ταυτότητες, ώστε να δώσουν ένα… καλό μάθημα στα κυρίαρχα συστήματα εξουσίας.
