Η Γιουβέντους ζει μέρες που δεν θυμίζουν σε τίποτα το όνομά της. Όχι γιατί έχασε. Αλλά γιατί χάνει με τρόπο που δείχνει πως κάτι έχει σπάσει βαθιά. Και όταν σε διάστημα λίγων ημερών έρχεται αποκλεισμός από την Αταλάντα στο Κύπελλο, ήττα από την Ίντερ στο φινάλε και ένα 5-2 από τη Γαλατασαράι στο Champions League, δεν μιλάμε πια για «κακή συγκυρία». Μιλάμε για εικόνα διάλυσης.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι τα σκορ. Είναι το πώς φτάνει εκεί η ομάδα. Λάθη που επαναλαμβάνονται, νεύρα, κακές αποφάσεις, μια άμυνα που μοιάζει να χάνει τη συνοχή της με την πρώτη πίεση και μια επίθεση που δείχνει να ψάχνει απεγνωσμένα μια σπίθα για να κρατηθεί. Η Γιούβε δεν δείχνει να παίζει με το βάρος της φανέλας της, αλλά με το άγχος μιας ομάδας που φοβάται ότι θα εκτεθεί ξανά.
Ο Σπαλέτι έβαλε τους πάντες προ των ευθυνών τους και ουσιαστικά είπε αυτό που βλέπουν όλοι: δεν γίνεται να παίζεις τέτοια παιχνίδια χωρίς χαρακτήρα. Και στη Γιουβέντους, ο χαρακτήρας ήταν πάντα το τελευταίο καταφύγιο, ακόμα και στις δύσκολες χρονιές. Τώρα όμως ούτε αυτό υπάρχει.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται και το Σάββατο η Κόμο. Ένα ματς που μέχρι πριν λίγο καιρό θα περνούσε «στα ψιλά», αλλά πλέον μοιάζει επικίνδυνο. Γιατί αν δεν έρθει αντίδραση, η Γιουβέντους δεν κινδυνεύει μόνο να χάσει έδαφος στη βαθμολογία. Κινδυνεύει να χάσει και το τελευταίο που την κρατά όρθια: την αίσθηση ότι ελέγχει τη μοίρα της.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μπορεί να γυρίσει την κατάσταση. Είναι αν έχει μέσα της αυτό που χρειάζεται για να σταματήσει την κατρακύλα πριν γίνει μόνιμη.
