Ο πόλεμος που έχει στηθεί τους τελευταίους μήνες γύρω από το πεδίο των τηλεοπτικών αδειών, όσο κι εάν πολώνεται όσο κορυφώνεται ο διαγωνισμός, δεν εξαντλείται επ’ ουδενί στο ζήτημα της νόμιμης κατοχής της τηλεοπτικής συχνότητας που χρησιμοποιεί το κάθε κανάλι. Αντιθέτως, είναι μόνο οι ιαχές αυτής της μάχης που φτάνουν στο τηλεοπτικό γυαλί, την ώρα που στα μετόπισθεν πέφτουν κορμιά.
Με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς με βάση τα στοιχεία που το τελευταίο έτος δημοσιοποιήθηκαν, εύκολα διαπιστώνει κανείς τον πακτωλό χρημάτων που έρευσε, και ακόμα ρέει, από και προς διάφορες κατευθύνσεις, περνώντας πάντα, σχεδόν, μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας.
Όπως ήδη έχει προκύψει από την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τα δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ, τα δάνεια των συστημικών τραπεζών στα μέσα ενημέρωσης ξεπερνούν τα 1,3 δισ. ευρώ και των κομμάτων τα 300 εκατ. ευρώ. Επίσης, μόνο το 2015, η διαφημιστική δαπάνη των τεσσάρων αυτών τραπεζών υπολογίζονται σε 43 εκατ. ευρώ, ενώ ήδη η Δικαιοσύνη ελέγχει τραπεζικά στελέχη που έδωσαν θαλασσοδάνεια από τράπεζες που έβαλαν λουκέτο ή ξεπουλήθηκαν.
Παράλληλα, ΔΕΚΟ όπως η ΕΥΔΑΠ χρηματοδοτούσαν τα προηγούμενα χρόνια τα ΜΜΕ με τουλάχιστον 2,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο, ενώ οργανισμοί όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ τροφοδοτούσαν με ακόμη περισσότερα εκατομμύρια, με το Κέντρο να διαθέτει για διαφήμιση το 2014 σχεδόν 4,5 εκατ. ευρώ. Τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά παραδείγματα κρατικής δαπάνης, ενώ στο σύνολο θα πρέπει να υπολογίσουμε και την διαφημιστική δαπάνη των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Σε μία υγιή δημοκρατία, όπου η διαφάνεια των ΜΜΕ θα ήταν αυτονόητη, η νομιμότητά τους μόνιμα ελεγμένη και οι τριγωνικές συναλλαγές απαγορευμένες, το γεγονός των εκατομμυρίων που τα διαπερνούν θα σκόρπιζε ευτυχία τόσο στο επαρκώς και αντικειμενικώς, με δεδομένα τα παραπάνω, ενημερωμένο κοινό, όσο και στους δημοσιογράφους που θα έκαναν απερίσπαστοι την δουλειά τους.
Σε μία δημοκρατία όμως, όπου τα ιδιωτικά ΜΜΕ (προσοχή, όχι κάποιο επισήμως κομματικό όργανο) ομολογούν κιόλας πως έχουν σαφές ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο κατά κάποιου πολιτικού χώρου όπως του κ. Αλαφούζου, το γεγονός πως την ίδια ώρα το διαπερνούν εκατομμύρια των εκατομμυρίων ευρώ, δεν προκαλεί και το μεγαλύτερο αίσθημα ασφάλειας. Ούτε φυσικά και αδέσμευτης ενημέρωσης.
Υπό αυτό το πρίσμα, δεν είναι διόλου παράλογη η αντίδραση καναλαρχών, εκδοτών, διαφημιστών, διαφημιζόμενων και άλλων συμβαλλόμενων, κάθε φορά που γίνεται κάποια διακήρυξη, και πολύ περισσότερο όταν η διακήρυξη δρομολογείται στην πράξη, για την επιβολή της διαφάνειας και της νομιμότητας στον χώρο των ΜΜΕ.
Ο διακηρυγμένος, εδώ και πολύ καιρό, διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες έχει συναντήσει συντονισμένο πόλεμο. Σε επίπεδο πληροφόρησης και ενημέρωσης του κοινού, αλλά και στο νομικό επίπεδο. Η ανοικτή ηλεκτρονική πλατφόρμα για τις τηλεοπτικές διαφημίσεις σε κρατικά και ιδιωτικά κανάλια ένωσε άπαντες εναντίον της. Ακόμα και το μητρώο ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης έβγαλε κόσμο στα κάγκελα, από κοινού πάντα με την πλειοψηφία της «Μενουμευρωπαίας» αντιπολίτευσης να υπερθεματίζει.
Οι μιντιακοί διάδρομοι από τους οποίους περνά εδώ και χρόνια ο πακτωλός αυτός χρημάτων είναι από τα πιο καλοφτιαγμένα… οδικά δίκτυα της χώρας. Ας όψονται οι εργολάβοι της ενημέρωσης, των δημοσίων έργων και του συνόλου της ελληνικής οικονομίας.
Γι’ αυτό και σε κάθε περίπτωση, με μνημόνια ή χωρίς, ο πόλεμος για την διαφάνεια και την επιβολή της νομιμότητας στον χώρο των ΜΜΕ θα πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους. Να γίνει λογαριασμός, να αποδοθεί Δικαιοσύνη, και για όσους αυτή αποδειχτεί ανεπαρκής, να κάνουν τη δουλειά τους τα… μανταλάκια. Να μάθουν όλοι το μέγεθος του εγκλήματος που συντελέστηκε στη χώρα όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να μιλήσουμε για το ενδεχόμενο μη ελεγχόμενης, αδέσμευτης και ανεξάρτητης ενημέρωσης, τόσο στο τηλεοπτικό, όσο και στα υπόλοιπα πεδία. Τότε ίσως να μιλήσουμε και για Δημοκρατία…
