Το «Μεγάλο Μήλο» παραμένει η πρωτεύουσα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Υπό αυτό το πρίσμα, η Ιστορία κοντοστέκεται όταν διαπιστώνει ότι τα δημαρχιακά ηνία της πόλης περνούν στα χέρια ενός… αυτοαποκαλούμενου Σοσιαλιστή.
Ο Ζοράν Μαμντάνι κέρδισε, όπως αναμενόταν, τις εκλογές στη Νέα Υόρκη απέναντι στον «φθαρμένο» Άντριου Κουόμο, στα χέρια του οποίου τερματίζεται, όπως διαφαίνεται, μια μακρά και ισχυρή πολιτική δυναστεία. Στο πρόσωπο του χαρισματικού πολιτικού του Δημοκρατικού Κόμματος αρκετοί είναι εκείνοι που βλέπουν κάτι μεγαλύτερο. Την αφετηρία αντιστροφής της πολιτικής πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με τον Ντόναλντ Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους να έχουν εδραιώσει σχεδόν απόλυτη πολιτική κυριαρχία.
Το «φαινόμενο Μαμντάνι» προσφέρεται για σύνθετη, πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη ανάλυση, πρωτίστως βέβαια με όρους ψυχολογίας και συναισθηματικής φόρτισης. Το Δημοκρατικό Κόμμα, η άλλη Αμερική και ίσως όλος ο πλανήτης αναζητούν τον «κανέναν» στον οποίο θα δώσουν πρόσωπο και θα τον ντύσουν «αντίπαλο δέος» του τραμπισμού, που το 2028 θα εκπροσωπηθεί πιθανότατα στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών από το δίδυμο των Τζέι ντι Βανς και Μάρκο Ρούμπιο ως «εισιτήριο» των Ρεπουμπλικάνων για να ανανεώσουν την… κατοχή του Οβάλ Γραφείου.
Αντίστοιχη είναι η ψυχολογία που επικρατεί και στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Οι φέροντες την ταυτότητα του συστήματος, σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας, απαξιώνονται με ένταση και οι πολίτες αναζητούν εναλλακτικές εκτός πλαισίου.
Όπως, ωστόσο, δείχνει και η περίπτωση του Ζοράν Μαμντάνι, η εποχή μας απαιτεί κάτι περισσότερο από… εικόνα. Απαιτεί και… ήχο. Δηλαδή, ιδέες και συγκεκριμένο πλαίσιο προτάσεων, ώστε να εκφραστούν οι ευρύτερες δυνατές κοινωνικές πλειοψηφίες, με προοπτική σε βάθος χρόνου και όχι συγκυριακά.
Ο Ζοράν Μαμντάνι, ως νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, θα κληθεί να υλοποιήσει πολιτικές που θα δώσουν λύσεις. Ένα μεγάλο μέρος των Δημοκρατικών δεν τον πιστεύει. Δεν τον εμπιστεύεται. Ίσως επειδή είναι εμφανής η στήριξη την οποία είχε από τη «μηχανή χρήματος» του σκοτεινού Τζορτζ Σόρος και των δομών της ανοιχτής κοινωνίας.
Οι Δημοκρατικοί και ευρύτερα οι Αμερικανοί έπαθαν και έμαθαν. Και φροντίζουν να προσέχουν ώστε να… έχουν. Όσο για την Ελλάδα, η Νέα Υόρκη… πέφτει μακριά. Ή «όχι και τόσο», θα ψιθύριζε κάποιος.
