Η Βουλή έμεινε μόνη – Ο κόσμος κουράστηκε από τις ίδιες φωνές

Χτες, στο Κοινοβούλιο εκτυλίχθηκε μια ακόμη σκηνή πολιτικού θεάτρου. Από τη μια η σφοδρή σύγκρουση Ζωής Κωνσταντοπούλου – Λαμπρούλη, από την άλλη οι καταγγελίες για συγκάλυψη στα Τέμπη, οι φωνές Χαρίτση, Κουτσούμπα, Φάμελλου, Ανδρουλάκη για παραίτηση της κυβέρνησης, για «πρωθυπουργό των σκανδάλων», για «καθεστώτα διαφθοράς» που θα πέσουν με κρότο. Και με έναν Μητσοτάκη που δεν ξέρει τίποτα, που δεν φταίει για τίποτα, που εκ των προτέρων έχει αθωώσει τον «Καραμανλή των Τεμπών» για το έγκλημα σε βάρος 57 αθώων ψυχών.
Αλλά σήμερα είναι Τετάρτη. Αν ρωτήσεις δέκα ανθρώπους στον δρόμο, αμφιβάλλω αν έστω και ένας ή δύο θα σου πούνε τι ειπώθηκε στη Βουλή. Ούτε καν ότι παραπέμπεται ο Καραμανλής για την τραγωδία στα Τέμπη. Και όχι επειδή ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τη Δικαιοσύνη, τη λογοδοσία ή τα εγκλήματα κατά της κοινωνίας. Το αντίθετο. Απλώς δεν εμπιστεύεται πλέον κανέναν από αυτούς που μιλούν γι’ αυτά. Και πρώτα από όλα τον αποκλειστικά υπεύθυνο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η Βουλή έχει μετατραπεί σε ένα ηχομονωμένο δωμάτιο όπου βουλευτές αλληλοκατηγορούνται, επιτροπές συνεδριάζουν, παραπομπές διατάσσονται και εντυπωσιακές φράσεις πετιούνται στον αέρα σαν κομφετί. Έξω από αυτό το δωμάτιο, όμως, ο κόσμος ζει σε έναν άλλον ρυθμό, πολύ πιο βαρύ, πολύ πιο αληθινό. Με πληθωρισμό, με ανεργία, με εγκατάλειψη των δημόσιων υπηρεσιών, με ένα κράτος που δεν νοιάζεται ούτε για το παρόν ούτε για το αύριο. Και κυρίως: με μνήμη.
Ο κόσμος θυμάται ποιοι ψήφισαν τι, ποιοι συγκάλυψαν τι, ποιοι δεν φώναξαν όταν έπρεπε.
Αυτή είναι η τραγική ειρωνεία: την ώρα που το πολιτικό σύστημα καμώνεται ότι «αναλαμβάνει ευθύνες», ο κόσμος έχει πάψει να περιμένει από αυτό να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν πρόκειται για «κόπωση» ή «απολιτίκ» τάση. Είναι οργή μεταμφιεσμένη σε αδιαφορία. Είναι η επίγνωση ότι το σύστημα έχει φθαρεί τόσο που ακόμη και όταν μιλά για λογοδοσία το κάνει μόνο για να τη διαχειριστεί, όχι για να την αποδώσει.
Η Βουλή, στο μεγάλο της μέρος, έχει χάσει την επαφή με την κοινωνία. Και αυτό δεν είναι πρόβλημα επικοινωνίας. Είναι υπαρξιακό. Όσο δεν αλλάζει τόσο θα μιλάει μόνη της. Και ο κόσμος, απλώς, θα πατά το mute.