Το βλέπω να έρχεται… Όσο διαβάζω για πολυκοσμία στα πλοία, τον συνωστισμό στα καλοκαιρινά σοκάκια και τις παραλίες, αυτό μου έρχεται στο μυαλό.
Όπως και το ό,τι αυτό το καλοκαίρι πήγε τελείως λάθος, παρά τις παραινέσεις των επιστημόνων, οι οποίοι έλεγαν να μην αναθαρρήσουμε από τα καλά αποτελέσματα των προηγούμενων μηνών και να συνεχίσουμε μια πορεία εγκρατή, μέχρι να βγει το εμβόλιο.
Όμως όχι: Εμείς και τους τουρίστες θέλαμε να καλωσορίσουμε ξανά στη χώρα μας λανσάροντας πανάκριβες καμπάνιες, όποιοι επιτρέπονται να έρθουν τέλος πάντων, και τα πάρτυ μας να κάνουμε – Κορόνα πάρτυ τα έλεγαν στον Πόρο να θυμίσω – και στους γάμους με τα 200 και 300 άτομα να πάμε.
Και τα αποτελέσματα είναι πλέον μπροστά μας: Κατακόρυφη η αύξηση των κρουσμάτων και ακόμα μεγαλύτερη διασπορά του ιού σε ακόμα μικρότερες ηλικίες. Ήταν που το καλοκαίρι θα «πέθαινε» ο ιός, βλέπετε…
Το κερασάκι, δε, στην τούρτα; Αυτούς που επιμένουν ότι ο κορονοϊος είναι μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας. Ωραιότατα.
Μετράμε αντίστροφα, πλέον, για το φθινόπωρο και δεν μας χωρίζουν αρκετές εβδομάδες από τη στιγμή που ο καιρός θα κρυώσει. Αλήθεια τι θα γίνει τότε; Και πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι τα κρούσματα θα λιγοστέψουν αντί να πληθύνουν με όλα αυτά που έγιναν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού;
Δεν ξέρω αν είναι αργά πλέον για δάκρυα και η ζημιά έχει γίνει, όμως σίγουρα δεν θα ήθελα ούτε εγώ, ούτε νομίζω κανείς από εσάς, να περάσει άλλη μια καραντίνα.
Το θέμα είναι όμως πλέον ότι το πράγμα έχει ξεφύγει από την περίφημη «ατομική ευθύνη» και έχει μετατεθεί στην συλλογική και στην πολιτική. Και αυτές είναι που έχουν και την περισσότερη βαρύτητα στην παρούσα φάση.
