«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΛΗΣ, του Ισμαήλ Αργυράκη ο γιος, από την παντέρμη Κάντανο, πρίχου φύγω από την Κρήτη, εννόγουν πως εγώ Ρωμιός δεν είμαι. Επά στην ξενιθιά, εκατάλαβα πως μούδε Τούρκος είμαι. Ρωμιός δεν είμαι; Τούρκος δεν είμαι; Ήντα γέρο ντο διάολο είμαι; Σκέτος διάολος είμαι. Κρητικός είμαι!
»ΤΟΣΟΥΣ ΣΑΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ σε τούτο ’ναι τον τόπο, στο Αϊβαλί, μα δεν εμέρωσε η ψυχή μου. Δεν εσυβάστηκα με τσοι καινούριους χωριανούς μου. Δεν εσυνήθισα τον αέρα. Είναι ώρες που γκρούβομαι.
»ΜΑΣ ΕΜΠΑΡΚΑΡΑΝΕ ΣΤΑΝΙΚΩΣ στην καταραμένη στράτα. Γιάντα; Που εμείς δεν εμάθαμε ποτές μούδε τη γλώσσα τω Τουρκώ, μούδε τα χούγια ντως. Εμείς είχαμε άλλη πίστη, μα είμαστε ένα αίμα με τσ’ εδικούς σας. Και τα δύο μιλέθια είχαμε την ίδια ρίζα, την ίδια ομιλία και τα ίδια κουσούρια. Ντάι – ντάι εσφαζούμαστε, μα τα ίδια εκάναμε και αναμεταξύ μας.
»ΟΙ ΑΡΓΥΡΑΚΗΔΕΣ ΕΣΚΟΤΩΝΟΥΝΤΟ με τσοι Καούρηδες, κι ας είχαμε την ίδια πίστη. Για του διαόλου τα συφέρα. Μα καθώς μαθαίνω και σεις εχωρίσετε σε δύο πάρτες. Κόκκινοι και άσπροι και σφάζεστε…
»ΣΑΝ ΕΜΠΑΙΝΑ ΣΤΟ ΠΑΠΟΡΙ με τα μπράτη μου, έμνωγα στο Μουχαμέτη: Άχι και να ξαναγιαγύρω επά, να τσοι σφάξω ούλους τσοι ταβλόπιστους, ένα αίμα. Κι εδά λέω: Άχι και να ξαναγιαγύρω μια ταχινή, να φιλήσω το χώμα. Να μπω το Σέλινο, να χαιρετήξω τσ’ ελιές και τ’ αμπέλια. Και να ποθάνω εκειά, στο άγιο χώμα τση πατρίδας μου, γιατί εμένα, ετούτη να είναι η γ’ εδική μου η πατρίδα. Το Σέλινο της Κρήτης».
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΕΛΙΝΙΩΤΕΣ φίλους μου η ιστορία του Αργυράκη Αλή του Ισμαήλ από τη Σαρακίνα Σελίνου, ανταλλαγμένου με τη Συνθήκη της Λωζάννης στο Αϊβαλί. Από τα «προσωπικά» του Efthimis Lekakis.
ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ:
Εννόγουν = πίστευα
Γκρούβομαι = πνίγομαι
Στανικώς = με το ζόρι
Χούγια = συνήθειες
Μιλέθια = έθνη
Κουσούρια = ελαττώματα
Ντάι – ντάι = τη μια στιγμή
Συφέρα = συμφέροντα
Μπράτη = αποσκευές
Έμνωγα = προσευχόμουν
Εδά = τώρα
Ταβλόπιστους = εικονολάτρες, χριστιανούς που προσκυνούν εικόνες (ταβλιά)
Ταχινή = πρωινό
Ξαναγιαγύρω = επιστρέψω ξανά
ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΣ στην… παραδοσιακή ΚΡΗΤΙΚΗ ΦΑΜΙΛΙΑ μέσω των νέων επεισοδίων του «Σασμού», που έτυχε θερμής υποδοχής από το φιλοθεάμον κοινό, δεν θα μπορούσε ποτέ να επισκιαστεί από επιπόλαιους διαλόγους τύπου «Φραπέ», «Χασάπη», Πανούλη, Κίμπερλι και της γνωστής «συμμορίας» των Μητσοτακαίων, γιατί εμείς κρατάμε πάντα ένα επίπεδο.
ΣΗΜΕΡΟΝ, με την αγαστή βοήθεια των κρητικογλωσσολόγων μας, παίρνουμε άλλη μια μικρή γεύση ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ από τη γραφή ενός ακόμη Κρητίκαρου, ανταλλαγμένου με τη Συνθήκη της Λωζάννης, στο Αϊβαλί.
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ, Η ΚΡΗΤΗ, 51 χρόνια μετά, όπως άλλωστε και ολόκληρη η Ελλάδα, παραμένει με κάθε δυνατό τρόπο ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και ο Κυριάκος τον ΠΑΣΟΚτζή παριστάνει στην Ντόρα.
51 ΧΡΟΝΙΑ ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΡΤΗΣ: Μ@λ@κα μου, ό,τι κι αν ψηφίσεις, πάντα η ΠΑΣΟΚάρα βγαίνει!
Αργυράκης Αλής του Ισμαήλ. Γεννήθηκε το 1894 στο χωριό Σαρακίνα Σελίνου, κτηματίας. Κάτοικος έως τον Γενάρη του 1897 στο χωριό Κάντανος Σελίνου και κατόπιν στα Χανιά. Το 1924 εγκαταστάθηκε στο Αϊβαλί του Μπαλίκεσιρ (φωτογραφία του P. Blanc, από τα «προσωπικά» του Efthimis Lekakis)
Ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Κρήτη το 1977, στα χρόνια ακόμα της αθωότητας
Η πρώτη σελίδα της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» μας, 1981
51 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΑ: Ό,τι κι αν ψηφίσεις, πάντα η ΠΑΣΟΚάρα βγαίνει!
