Η σημερινή εμφάνιση του Γιώργου Ξυλούρη στην Εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν μάθημα για το πώς ένας μάρτυρας μπορεί να μετατρέψει τη Βουλή σε σκηνικό εξευτελισμού των θεσμών. Ο άνθρωπος που εμφανίζεται στην δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ως κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης επιδείχθηκε ως κάτι ανάμεσα σε θύμα, νταής και πολιτικά καλυμμένος «παράγοντας».
Ο «Φραπές» έκανε ό,τι κάνουν όσοι έχουν πολλά να φοβούνται και ακόμα περισσότερα να κρύψουν: επικαλέστηκε αδιακρίτως το «δικαίωμα της σιωπής». Όχι μόνο για τις επιδοτήσεις, όχι μόνο για τις σχέσεις του με υπουργούς, αλλά μέχρι και για το… αν κέρδισε Τζόκερ ή αν είναι κουμπάρος του Μητσοτάκη. Για τα σοβαρά σιωπή. Για τα υπόλοιπα, ειρωνείες, θράσος, προσβολές.
Την ίδια ώρα, δήλωνε «αθώος» και ζητούσε… αποδείξεις από τους βουλευτές, λες και η Εξεταστική είναι καφενείο και όχι κοινοβουλευτικός έλεγχος. Όταν η Μανωλάκου και η Αποστολάκη διάβαζαν αποσπάσματα από τη δικογραφία και τις επισυνδέσεις, η απάντηση ήταν μία και στερεότυπη:
«Επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής».
Όταν όμως η κουβέντα πήγαινε στην υπάλληλο που αποκάλυψε το σκάνδαλο, ξαφνικά ο μάρτυρας «έβρισκε φωνή» και ζητούσε έλεγχο στα τηλέφωνά της. Εκεί δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα να μιλήσει.
Πολιτικά, η εικόνα είναι ακόμη πιο ωμή: η ΝΔ, αντί να απαιτήσει πλήρεις απαντήσεις, του προσφέρει μανδύα «υπόπτου» για να δικαιολογήσει τη σιωπή του, ενώ ταυτόχρονα στρέφεται κατά της μάρτυρα που τόλμησε να μιλήσει. Η πλειοψηφία που αρνήθηκε τη βίαιη προσαγωγή του, σήμερα ανακαλύπτει την «περιφρόνηση στη διαδικασία» και στέλνει τα πρακτικά στον εισαγγελέα, αφού πρώτα έχει φροντίσει να του χτίσει νομικό άλλοθι.
Το μήνυμα είναι σαφές: ο «γαλάζιος» αγροτοσυνδικαλιστής δεν προστατεύει τον εαυτό του. Προστατεύει την πολιτική του ομπρέλα – τους υπουργούς, τους παράγοντες, τους μηχανισμούς που του άνοιξαν πόρτες και αυτιά.
Και η Βουλή; Σήμερα, αντί να φωτίσει την αλήθεια, παρακολούθησε έναν μάρτυρα να παίζει με τους θεσμούς, να ειρωνεύεται τους βουλευτές και να κρύβεται πίσω από μια σιωπή που μοιάζει περισσότερο με πολιτική συμφωνία παρά με νομικό δικαίωμα.
Ο «Φραπές» μπορεί να πιστεύει ότι «παίζει θέατρο». Η κοινωνία όμως βλέπει κάτι άλλο: έναν κρίκο σε μια αλυσίδα εξουσίας που φοβάται την αλήθεια περισσότερο από τις κατηγορίες.
