Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για ένα «πλεόνασμα-ρεκόρ» ύψους 4,8 δισ. ευρώ, λες και
πρόκειται για ένδειξη οικονομικής υγείας. Όμως, η αλήθεια είναι σκληρή – και
κρύβεται πίσω από τα νούμερα που με τόση θέρμη ανακοινώνει το Γενικό
Λογιστήριο του Κράτους. Το πλεόνασμα αυτό δεν είναι καρπός ανάπτυξης ούτε
απόδειξη αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Είναι το προϊόν της εξουθενωτικής
υπερφορολόγησης, της λεηλασίας των εισοδημάτων των πολιτών και της
υποχρηματοδότησης κρίσιμων δημόσιων υπηρεσιών.
Το κράτος «έπιασε» περισσότερα απ’ όσα είχε προϋπολογίσει, όχι γιατί η οικονομία
πήγε καλύτερα, αλλά γιατί έσφιξε κι άλλο τη θηλιά γύρω από τον λαιμό της
κοινωνίας. Πρόωρες εισπράξεις, έμμεσοι φόροι που καλπάζουν μαζί με την ακρίβεια,
αντικειμενικά κριτήρια για τους αυτοαπασχολούμενους, και βέβαια μηδενική
προσαρμογή των φορολογικών κλιμακίων στον πληθωρισμό. Όλα αυτά συνθέτουν
ένα τοξικό μείγμα για τη μεσαία τάξη και τους ευάλωτους, οι οποίοι σηκώνουν το
βάρος για να μπορεί η κυβέρνηση να «κλείνει τα νούμερα».
Κι ενώ τα χρήματα ρέουν στο κρατικό ταμείο, οι πληρωμές προς ταμεία, εξοπλιστικά
και κοινωνικές παροχές μετατίθενται για αργότερα, μόνο και μόνο για να
διορθωθούν… οι εντυπώσεις. Το πλεόνασμα των 7,96 δισ. ευρώ, που ανακοινώθηκε
με τυμπανοκρουσίες, «κόπηκε» εκ των υστέρων στα 4,8 δισ. ευρώ με λογιστικά τρικ.Ένα πλεόνασμα φτιαγμένο από αίμα, όχι από πρόοδο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση φορτώνει φόρους και
κόβει δαπάνες, μοιράζει «υποσχέσεις» για αυξήσεις, στήριξη και κοινωνική
δικαιοσύνη. Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, σχεδιασμένες για να γεμίζουν τίτλους, όχι
πορτοφόλια.
Αν αυτό είναι το success story της κυβέρνησης, τότε η κοινωνία βρίσκεται στο έλεος
ενός success που δεν τη συμπεριλαμβάνει. Γιατί πίσω από κάθε ευρώ
«πλεονάσματος», κρύβεται ένα ευρώ λιγότερο στο τραπέζι του πολίτη. Και αυτό, όσο
κι αν βαφτιστεί «δημοσιονομική σταθερότητα», είναι απλώς πολιτική κυνικότητα.
