Τελικά αποτελούν τη λύση ή το πρόβλημα; Έρχονται να καλύψουν τα κενά της εκάστοτε κρατικής εξουσίας ή δημιουργούν περισσότερα, εμποδίζοντας το έργο της;
Κάποιοι τις ορίζουν ως οργανώσεις πολιτών, που δεν ανήκουν στο κράτος, βασίζονται τυπικά στην εθελοντική συμμετοχή, έχουν διάφορες πηγές χρηματοδότησης ιδιωτικές και μη και έχουν έναν κοινωνικό ή κοινωφελή σκοπό.
Από τη μια αν δεν υπήρχαν οι ΜΚΟ, ειδικά στο θέμα των προσφύγων η κατάσταση θα ήταν ακόμη πιο ανοργάνωτη. Από την άλλη, όμως, αν προωθούμε τις ΜΚΟ και την ατομικότητα, διευρύνουμε το έλλειμμα δημοκρατίας που θέλουμε να θεραπεύσουμε. Οι ΜΚΟ λογοδοτούν στα ΔΣ τους και κυρίως στους χρηματοδότες τους. Και πολλές φορές δεν δείχνουν καμία επιθυμία συνεργασίας με το κράτος. Η κάθε οργάνωση κάνει ό,τι εκείνη κρίνει σωστό. Ή ό,τι εκείνη τη συμφέρει. Ποιος ελέγχει τις ΜΚΟ; Τελικώς μόνο οι χρηματοδότες, καθιστώντας τες – παρά τις αγαθές προθέσεις των συμμετεχόντων – έναν ακόμη πυλώνα του σκάρτου πολιτικού μας συστήματος. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Το παράδειγμα της ελληνικής ERCI
Οι συλλήψεις δεκάδων μελών της ελληνικής ΜΚΟ ERCIτην περασμένη εβδομάδα, αποκάλυψε ένα καλά οργανωμένο δίκτυο, που πλούτιζε από το δουλεμπόριο.
Η ελληνική ΜΚΟ Emergency Response Centre International (ERCI) περιγράφει τον εαυτό της ως μη κερδοσκοπική οργάνωση, που παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια σε περιόδους κρίσης αλλά είχε στήσει ένα μεγάλο και χρυσοφόρο δίκτυο παράνομης διακίνησης μεταναστών στην Ελλάδα.
Φέρει την ευθύνη για την παράνομη είσοδο στην Ελλάδα 70.000 μεταναστών από το 2015, παρέχοντας το «μη κερδοσκοπικό της έργο», κερδίζοντας μισό δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως.
Η ERCI λάμβανε 2.000 ευρώ από κάθε παράνομο μετανάστη που βοήθησε να εισέλθει στην Ελλάδα.
Επιπλέον, τα μέλη της δημιούργησαν μια επιχείρηση για την «ένταξη των προσφύγων» στην ελληνική κοινωνία, αντλώντας 5000 ευρώ ανά μετανάστη ανά έτος από διάφορα κυβερνητικά προγράμματα (στην εκπαίδευση, τη στέγαση και τη διατροφή).
Όπως αποκάλυψε το Gatestone Institute, η ελληνική κυβέρνηση ανακάλυψε απογοητευμένη, πως η κυριότερη ΜΚΟ, το έργο της οποίας ήταν να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια στους μετανάστες, κερδίζει αντ ‘αυτού από το δουλεμπόριο, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να εξεταστούν εξονυχιστικά όλες αυτές οι οργανώσεις.
Ο «άλλος» ως απειλή
“Όσο ο «άλλος» εκλαμβάνεται σαν απειλή τόσο επιτρέπω στον εαυτό μου να εκφράσει την επιθετικότητα και τη βία του χωρίς καμιά ενοχή”.
Από έρευνα που διενήργησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, προέκυψε ότι τα διεθνή κυκλώματα διακίνησης προσφύγων ανακαλύπτουν συνεχώς νέους τρόπους παραπλάνησης των διωκτικών αρχών. Συνήθως πρόκειται για οργανώσεις που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη των ομάδων που βρίσκονται σε δεινή θέση, ενώ έχουν και την υποστήριξη όλων των υπόλοιπων πολιτών.
Όπως αναφέρει η έρευνα, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ίδιοι οι διακινητές προκαλούν ναυάγια θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια και τη ζωή των μεταναστών, ώστε να περιορίσουν τα περιθώρια εντοπισμού τους από τα περιπολικά σκάφη της ελληνικής ακτοφυλακής. Αυτό πολλές φορές είναι γνωστό στην κοινή γνώμη. Παρόλα αυτά, η στάση των «εκμεταλλευτών» των μεταναστών – όσο σκληρή και απάνθρωπη και αν είναι – δεν «θυμώνει» όσο θα περίμενε κανείς την κοινή γνώμη. Και αυτό, γιατί οι μετανάστες θεωρούνται ως «απειλή» για την κοινωνία. Οπότε, τις περισσότερες φορές «ό,τι τους συμβαίνει, απλώς τους αξίζει».
