Νάντια Βαλαβάνη: «Το πλεόνασμα 3,5% που θεωρεί εφικτό ο Τσίπρας βγαίνει μόνο με… αίμα»

Αδυσώπητα είναι τα μακροοικονομικά δεδομένα που οφείλει να εκπληρώσει η ελληνική οικονομία επισημαίνει, με συνέντευξή της στην «F&M Voice», η πρώην αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών, Νάντια Βαλαβάνη.

 

Συνέντευξη στον Πέτρο Παπαβασιλείου

 

Το στέλεχος της Λαϊκής Ενότητας κρίνει ανέφικτο τον στόχο για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% από το 2018 και μετά και προβλέπει μονιμοποίηση του «κόφτη», ενώ δηλώνει ξεκάθαρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κοροϊδεύει το λαό και οδηγείται σε άλλη μία Ναπολεόντεια ήττα.

 

 

Ακόμη και μέρος των δανειστών δηλώνει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ «δε βγαίνει». Γι’ αυτό, εξάλλου, καθορίστηκε και ο «κόφτης». Υπάρχει πρόβλεψη για δέσμευση της Ελλάδας επί μία δεκαετία και, στη συνέχεια, μεταξύ 2028-2030, για πρωτογενές πλεόνασμα «μεγαλύτερο από 3%» αποκλειστικά για το χρέος. Κανένας «κόφτης», όσο αδυσώπητος κι αν είναι, δεν μπορεί να εξασφαλίσει επί σχεδόν μία δεκαπενταετία τέτοια οικονομικά «επιτεύγματα». Όχι τυχαία, καμιά από τις χώρες του ΟΟΣΑ δεν έχει πετύχει ανάλογα αποτελέσματα. Το 3,5% «βγαίνει» μόνο με «αίμα».

 

 

Η απόφαση του Eurogroup για «σπάσιμο» της αντιμετώπισης του ελληνικού χρέους σε τρία στάδια, αποτελεί τελευταίο «εφεύρημα» προς διευκόλυνση των σχεδιασμών Σόιμπλε να μην εισαχθεί οτιδήποτε «ελληνικό» στο γερμανικό κοινοβούλιο πριν τις εκλογές του 2017. Η κοροϊδία εδώ, και μαζί το Βατερλό της κυβερνητικής πολιτικής «μνημόνιο αντί χρέους», που φαίνεται να καταλήγει «και μνημόνιο και χρέος», είναι ολοφάνερα. Την «καλή» περίοδο μέχρι το 2022 οι μέσες ετήσιες ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους είναι ύψους 9% του ΑΕΠ ή 55 δισ. ευρώ συνολικά, ενώ μεταξύ 2023-2040 εκτινάσσονται στο 19,5% και μεταξύ 2041-2060 στο 24,3%… Όταν σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό «2-pack», οι χώρες που έχουν βγει από μνημόνιο παραμένουν σε καθεστώς «ενισχυμένης επιτήρησης» με «Μνημόνιο Μακροοικονομικής Συνεργασίας» και τρεις αξιολογήσεις το χρόνο, δηλαδή περίπου όπως σήμερα, έως ότου εξοφλήσουν το 75% του χρέους τους…

 

 

Ένα δραστικότατο «κούρεμα» παραμένει η μοναδική βιώσιμη προοπτική. Κι επειδή οι δανειστές ξέρουν πως, παρά την υπογραφή παραίτησης της κυβέρνησης από ένα τέτοιο στόχο, τελικά δε θα μπορέσουν να το αποφύγουν, επιμένουν στην ουσία της πολιτικής των μνημονίων: μία πολιτική-πλιάτσικο.

 

 

Τι σημαίνει «επιτυχώς»; Σύμφωνα με τον Γερούν Ντάισελμπλουμ, στον πυρήνα της αξιολόγησης βρίσκεται η «μεταρρύθμιση», δηλαδή ένας «σφαγιασμός» στο Ασφαλιστικό. Για εκταμίευση (υπο)δόσης ίσης με 5,7 δισ. ευρώ για πληρωμή χρέους, επιβάλλονται πρόσθετοι φόροι 5,4 δισ. ευρώ και 300 εκατ. ευρώ περικοπές στο δημόσιο μισθολόγιο, δηλαδή ισοϋψείς μόνιμες πρόσθετες απώλειες. Αλλά, για να καλυφθούν οι παραπάνω «ωριμάνσεις» και να δοθεί το πολυδιαφημισμένο πρόσθετο «κομμάτι», με προορισμό την εξόφληση μέρους των ληξιπρόθεσμων του Δημοσίου, χρειάζονται ακόμη 18 «δράσεις». Έτσι, στα προαπαιτούμενα προς ψήφιση, μέχρι την Κυριακή, συγκαταλέγεται η κατ’ ουσία «απαγωγή» των δημοσίων εσόδων από το ελληνικό κράτος, μέσω της «ανεξαρτοποίησης» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων από το υπουργείο Οικονομικών. Αλλά και η αρπαγή της δημόσιας περιουσίας με ίδρυση υπερ-ταμείου αποκρατικοποιήσεων υπό τον έλεγχο των δανειστών, στο οποίο θα υπαχθούν τα πάντα. Οι ΔΕΚΟ, οι τελευταίες τραπεζικές μετοχές στα χέρια του Δημόσιου, μετά από ανακεφαλαιοποιήσεις που πρόσθεσαν 40 δισ. ευρώ στο δημόσιο χρέος, ενώ οι τράπεζες πέρασαν για ψίχουλα σε ξένα funds, συν τα 80.000 δημόσια ακίνητα, με στόχο 6 δισ. ευρώ τα επόμενα χρόνια και 50 δισ. ευρώ σε βάθος χρόνου, να πέσουν στον «πίθο των Δαναΐδων» του χρέους.
Αλλά και το πέρασμα, επίσης, της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του «κόκκινου» αλλά και του εξυπηρετούμενου δανειακού χαρτοφυλάκιου των τραπεζών, ακόμη και της πρώτης κατοικίας πάνω από 140.000 ευρώ, στα χέρια των funds. Ο «κόφτης» είναι, όντως, μνημόνιο διαρκείας. Με τη νομοθέτησή του εντείνεται, αποκτώντας αυτοματισμό, το παραπέρα δραστικό κόψιμο της κυριαρχίας της χώρας…

 

 

Το θεωρώ εξαιρετικά αμφίβολο. Στην απίθανη περίπτωση αύξησης του ΑΕΠ, θα είναι η «κλασική» ευτυχία των αριθμών και δυστυχία των ανθρώπων.

 

 

Το συγκλονιστικό 61% του «Όχι», πολύ πέρα απ’ το ΣΥΡΙΖΑ, σήμαινε ότι ο λαός δεν αποδέχεται στη θέση μιας συμφωνίας απεμπλοκής απ’ τα μνημόνια, τη συμφωνία (επαν)εμπλοκής, που συνιστούσε η πρόταση Γιούνκερ. Η τότε κυβέρνηση, αντί να κεφαλαιοποιήσει το σημαντικότερο όπλο της, τη συντριπτική στήριξή της από το λαό σε μοναδικές -παγκόσμια- συνθήκες κλειστών τραπεζών, μία βδομάδα αργότερα υπέγραψε τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου, πολύ χειρότερη απ’ αυτήν που απέρριψε το δημοψήφισμα. Το τρίτο μνημόνιο «καπάκι» πάνω στα δυο προηγούμενα, που σήμερα διαμορφώνεται σε μνημόνιο plus.

 

 

Αντί υπογραφής, να εξηγήσει με εντιμότητα στο λαό την κατάσταση. Και ή να του ζητήσει να τον στηρίξει σε μία σύγκρουση που μπορεί να πήγαινε πολύ μακριά ή -αν δεν ήταν διατεθειμένος για κάτι τέτοιο- να καταθέσει την εντολή. Ακόμα και η δεύτερη προοπτική, δε θα συνιστούσε -όπως συμβαίνει σήμερα- στρατηγική ήττα. Διότι η αριστερά στην κυβέρνηση σημαίνει πρώτιστα αριστερή πολιτική. Σε συνθήκες μνημονίου, απελευθέρωση της χώρας απ’ τις συνθήκες που τη μετέτρεψαν σε αποικία χρέους. Η τότε κυβέρνηση, αντίθετα, κατέληξε σε πλήρη υποταγή στην πολιτική εξανδραποδισμού του αντιπάλου, με αποτέλεσμα ο λαός να χάσει αυτό που εμπνέει και κινητοποιεί αγωνιστικά για το αύριο. Την εμπιστοσύνη στη δύναμή του και την προσδοκία μιας άλλης προοπτικής.

 

 

Όπως απέδειξε η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, και να υπήρχε τέτοιος δρόμος, η κατάληξη της διαπραγμάτευσης τον απέκλεισε. Η χώρα ακολουθεί σήμερα πορεία θανάτου για τις πιο παραγωγικές της δυνάμεις.

 

 

Στην πραγματικότητα, και παρά τα σχετικά προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ, οι άλλες λύσεις ποτέ δε συζητήθηκαν με το λαό, άρα ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί και οποιοδήποτε εναλλακτικό σχέδιο. Ο πολιτικός αποκλεισμός τους υπονόμευσε προκαταβολικά και οποιαδήποτε προοπτική απεμπλοκής απ’ τα μνημόνια εντός ευρωζώνης, καθώς ο αντίπαλος ήξερε ότι δε διακινδύνευε τίποτα. Αν δεν διαθέτεις εναλλακτική προοπτική, αρκεί να σε πιέζει μέχρι τελικής πτώσης.

 

 

Είχα πει προεκλογικά ότι τα δάκρυα για την υπογραφή του μνημονίου θα τελειώσουν και παλιοί μου σύντροφοι θα μετατραπούν σύντομα σε Ταλιμπάν των μνημονίων. Αυτό γίνεται περίπου νομοτελειακά. Η πολιτική που ακολουθείς, σε διαμορφώνει.

 

 

Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου, μ’ έναν κόσμο σοκαρισμένο κι ένα εκλογικό σώμα με αυταπάτες για το «μικρότερο κακό» και τις «αριστερές ευαισθησίες», ήταν εκλογές-express για απαλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ απ’ την αριστερή του αντιπολίτευση. Στις συνθήκες εκείνες, η Λαϊκή Ενότητα έσωσε την τιμή της Αριστεράς. Όχι από θέσεις «ιδεολογικής καθαρότητας», αλλά για πρακτικούς πολιτικούς λόγους. Αυτό που συνεχίζει να καταστρέφει ανθρώπους και χώρα για έκτη χρονιά δεν είναι αφηρημένες ιδέες, αλλά η υλοποίηση απτών μνημονιακών πολιτικών. Ωστόσο, το ότι για ελάχιστες χιλιάδες ψήφους η ΛΑΕ δε μπήκε στη Βουλή, με αποτέλεσμα μία Βουλή καταθλιπτικά μνημονιακή, έκανε πολύ δυσκολότερη σήμερα τη λαϊκή πάλη.

 

 

Όπως επί επτά χρόνια ήμουν απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, σταθερά ως ανένταχτη, έτσι είμαι σήμερα και της ΛΑΕ, ενός μετώπου της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτό, ωστόσο, που χρειάζεται, είναι το, ευρύτερο δυνατό, ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό δημοκρατικό πατριωτικό μέτωπο, ικανό να συγκεντρώνει δυνάμεις ανάλογες με τις κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες που χρειάζονται. Βρέθηκα στην ιδρυτική συγκέντρωση της «Πλεύσης Ελευθερίας» και θα στηρίξω επίσης οποιοδήποτε άλλο σχήμα διαμορφωθεί στο μέλλον σε μία τέτοια κατεύθυνση, με έναν και μοναδικό όρο. Της συμπόρευσης. Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις σε καιρούς σαν τους σημερινούς, δεν έχουν την «πολυτέλεια» άλλου τρόπου ύπαρξης και δράσης.