Ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε στη Νίκαια για να κόψει κορδέλα. Αντιμετώπισε διαμαρτυρία και έφυγε με αφήγημα. Γιατί, για άλλη μια φορά, δεν τον ενδιέφερε τόσο τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στο νοσοκομείο, όσο το πώς θα μετατρέψει την ένταση έξω από αυτό σε πολιτικό όπλο.
Αντί να σταθεί στην ουσία –τι παραδίδεται, πώς θα λειτουργήσει, με ποιο προσωπικό, με ποια εφημεριακή κάλυψη, με ποια αντοχή των εργαζομένων– προτίμησε την παλιά, δοκιμασμένη συνταγή: “στημένο”, “κομμουνιστές”, “ΑΝΤΑΡΣΥΑ”, “βία”, “Δημοκρατία”. Μια κασέτα που παίζει κάθε φορά που ο υπουργός νιώθει ότι δεν ελέγχει την εικόνα.
Το πιο βολικό κομμάτι της ιστορίας είναι αυτό: όταν υπάρχει αντίδραση, δεν είναι ποτέ επειδή κάτι δεν πάει καλά. Είναι πάντα επειδή “κάποιοι” υποκινούν, “κάποιοι” οργανώνουν, “κάποιοι” θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση. Έτσι, το πρόβλημα δεν είναι το ΕΣΥ που στενάζει. Το πρόβλημα είναι οι εργαζόμενοι που τολμούν να μιλήσουν.
Και κάπου εκεί, η διαμαρτυρία βαφτίζεται απειλή. Η ένταση βαφτίζεται “ενέδρα”. Η πολιτική κριτική βαφτίζεται “φασιστική βία”. Ένας υπουργός Υγείας, δηλαδή, δεν στέκεται ως υπεύθυνος διαχειριστής ενός κρίσιμου δημόσιου αγαθού, αλλά ως τηλεοπτικός σχολιαστής που ψάχνει ρόλο: είτε του σκληρού, είτε του θύματος.
Γιατί αυτό ακριβώς είδαμε στη Νίκαια. Έναν υπουργό που μέσα σε λίγα λεπτά κατάφερε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον “εκπρόσωπο των θεσμών” που δέχεται επίθεση. Μόνο που οι θεσμοί δεν είναι το πρόσωπό του. Οι θεσμοί είναι το ίδιο το νοσοκομείο, οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι ασθενείς που περιμένουν, οι συγγενείς που αγωνιούν. Και εκεί, η εικόνα δεν βελτιώνεται με ποσοστά, ούτε με επικοινωνιακές κορώνες.
Ο Γεωργιάδης μπορεί να μιλά για έργα, για χρηματοδοτήσεις και για αυξήσεις προσωπικού. Όμως η πραγματικότητα στα δημόσια νοσοκομεία δεν μετριέται μόνο με αριθμούς. Μετριέται με κενά, με ράντζα, με βάρδιες που δεν βγαίνουν, με ανθρώπους που λυγίζουν. Κι αυτό είναι που τον ενοχλεί: η πραγματικότητα δεν χειροκροτεί.
Στη Νίκαια, λοιπόν, αυτό κατάλαβε ο Γεωργιάδης: ότι το πιο εύκολο είναι να μετατρέψεις μια κινητοποίηση σε “σχέδιο αποσταθεροποίησης”, να βάλεις ταμπέλες και να κλείσεις το θέμα. Να μην ακούσεις, να μην συζητήσεις, να μην εξηγήσεις. Να κάνεις τον καβγά είδηση, για να μη γίνει είδηση η ουσία.
Μόνο που το ΕΣΥ δεν σώζεται με κορδέλες. Και σίγουρα δεν σώζεται με πολιτική που βλέπει παντού εχθρούς, αντί να βλέπει προβλήματα.
