Το ότι ο Πεπ Γκουαρδιόλα δεν θα μείνει για πάντα στη Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι είδηση. Είναι κάτι που όλοι ξέρουν, απλώς κανείς δεν θέλει να το πει δυνατά. Κι όταν ο ίδιος το αφήνει να αιωρείται, δεν το κάνει για να προκαλέσει δράμα – το κάνει γιατί έχει καταλάβει πως η εποχή του, αργά ή γρήγορα, θα κλείσει.
Παρά το συμβόλαιο και τις τυπικές διαβεβαιώσεις, το κλίμα γύρω από τη Σίτι θυμίζει ομάδα που ήδη ετοιμάζει τη μετάβαση. Όχι με πανικό. Με τρόπο ψυχρό, οργανωμένο και απολύτως υπολογισμένο. Γιατί η Σίτι δεν είναι σύλλογος που λειτουργεί με συναίσθημα. Είναι μηχανή.
Και η πιο δύσκολη στιγμή για κάθε μηχανή είναι όταν πρέπει να αλλάξει τον άνθρωπο που την έμαθε να δουλεύει τέλεια.
Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι απλώς ποιος θα αντικαταστήσει τον Γκουαρδιόλα. Είναι ότι ο διάδοχος θα πρέπει να σταθεί σε μια ομάδα που έμαθε να ζει με την ιδέα ότι ο πάγκος της είναι… πλεονέκτημα από μόνος του. Και αυτή η «έξτρα ισχύς» δεν αντικαθίσταται εύκολα.
Γι’ αυτό και η επιλογή δεν μπορεί να είναι τυχαία, ούτε εντυπωσιασμού.
Σε αυτό το κάδρο, ο Τσάμπι Αλόνσο ξεχωρίζει. Όχι επειδή είναι απλώς ένας ανερχόμενος προπονητής, αλλά επειδή είναι από τους λίγους που δείχνουν ικανοί να πάρουν μια ήδη έτοιμη υπερ-ομάδα και να τη συνεχίσουν, χωρίς να τη διαλύσουν για να αποδείξουν ότι «είναι κι αυτοί εδώ».
Ο Αλόνσο έχει προφίλ που ταιριάζει στη Σίτι: σύγχρονος, πειθαρχημένος, με καθαρό πλάνο, αλλά και αρκετά ευέλικτος ώστε να προσαρμοστεί στο βάρος της Premier League. Και κυρίως: δεν θα πάει στο Έτιχαντ για να παίξει τον ρόλο του σωτήρα. Θα πάει για να κρατήσει την αυτοκρατορία όρθια.
Γιατί η επόμενη μέρα μετά τον Πεπ δεν θα κριθεί στους τίτλους. Θα κριθεί στο αν η Σίτι θα παραμείνει Σίτι.
Και σε αυτή τη δουλειά, ο Αλόνσο μοιάζει – αυτή τη στιγμή – η πιο «λογική» και ταυτόχρονα η πιο επικίνδυνα σωστή επιλογή.
