του Κωστή Αϊβαλιώτη, πρ. βουλευτή Β΄ Αθηνών
Την ώρα που η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από θεάματα και ελάσσονος σημασίας ζητήματα, σοβαρές γεωπολιτικές εξελίξεις εκτυλίσσονται δίπλα μας, με πιθανές συνέπειες που αγγίζουν άμεσα την εθνική ασφάλεια και το μέλλον της χώρας.
Κουτόχορτο και άπειρες ώρες αποχαύνωσης, με εγκλήματα, εξαφανίσεις, πλακώματα συγγενών κ.λπ. προσφέρει η τηλεόραση των ολιγαρχών, που παράλληλα θάβει τα κρίσιμα για την επιβίωση της Ελλάδας ζητήματα. Ένα από αυτά είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να πάρει πυρηνικά υλικά και να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ενώ ήδη φαίνεται να λέει ότι «μπορεί να αποθηκεύσει 400 τόνους ιρανικού πυρηνικού υλικού για να βοηθήσει να σταματήσει η κρίση στην περιοχή», και άλλα τέτοια παραμύθια.
Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει χειραψίες με τον Ερντογάν, η Τουρκία κινείται προς την απόκτηση πυρηνικών όπλων, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο σε μια από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη.
Οι δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, αλλά και η σιωπή του χαμογελαστού Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, όταν κλήθηκε να απαντήσει για το ενδεχόμενο απόκτησης πυρηνικών όπλων, δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων και αμφιβολιών. Η τοποθέτηση ότι η Τουρκία θα ακολουθήσει τον πυρηνικό δρόμο εάν το πράξει το Ιράν, λειτουργεί ως ωμή προειδοποίηση προς εμάς. Για την Ελλάδα, μια πυρηνική Τουρκία είναι υπαρξιακή απειλή και μια νέα ελληνοτουρκική κρίση θα είναι εφιαλτικό σενάριο.
Όσο για το Ισραήλ, που έχει πυρηνικά όπλα, θα βρεθεί αντιμέτωπο με μια νέα πρόκληση, δηλαδή την ξεσαλωμένη πυρηνική Τουρκία. Οι στενές σχέσεις της Άγκυρας με το Πακιστάν, που έχει πυρηνικά όπλα, ενισχύουν τους φόβους ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αποκτήσει γρήγορα τεχνολογικές δυνατότητες στον συγκεκριμένο τομέα. Η Τουρκία έχει ήδη έναν πυρηνικό σταθμό και θέλει να αποκτήσει άλλους δύο για την παραγωγή ρεύματος, άρα είναι αρκετά βήματα μπροστά σε σχέση με εμάς, που παρακολουθούμε άβουλοι και αποσβολωμένοι.
Η Τουρκία έχει στρατηγικές φιλοδοξίες και η Αθήνα αναμασά τα ίδια και τα ίδια για το διεθνές δίκαιο και τη «θετική ατζέντα», δηλαδή, ζει σε μια αυταπάτη.
Η ελληνική στρατηγική εμφανίζεται να κινείται με αντανακλαστικά που δεν ανταποκρίνονται στη σοβαρότητα του κινδύνου και το ερώτημα είναι εάν η Αθήνα έχει πάρει είδηση τι συμβαίνει. Οικοδομεί άραγε ουσιαστικές στρατηγικές συμμαχίες με τις πυρηνικές δυνάμεις Ινδία και Ισραήλ, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως γεωπολιτικό αντίβαρο στον άξονα Πακιστάν – Τουρκίας; Οι κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας έχουν σχεδιασμό και μακροπρόθεσμο στρατηγικό ορίζοντα;
Η Τουρκία παίρνει συνεχώς πρωτοβουλίες και η Ελλάδα είναι μπροστά σε μια απειλή εθνικής ασφάλειας, δηλαδή την πυρηνική απειλή στα σύνορά της. Τι περιμένει και δεν αναπτύσσει πυρηνικούς μικροαντιδραστήρες, κάτι που προτείνει ο Τραμπ και το είχε κουτσοπεί προ καιρού ο Μητσοτάκης, αλλά σήμερα το έχει ξεχάσει;
