Η Βουλή ενέκρινε με 158 ψήφους το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας, που φέρει τον εξωφρενικά ειρωνικό τίτλο «Δίκαιη Εργασία για Όλους». Πίσω από το επικοινωνιακό περιτύλιγμα, όμως, κρύβεται η πιο ωμή πραγματικότητα: η κυβέρνηση νομιμοποιεί την εξάντληση, βαφτίζοντας “προστασία του εργαζόμενου” το δικαίωμα του εργοδότη να απαιτεί 13 ώρες εργασίας την ημέρα.
Η Νίκη Κεραμέως, υπερασπιζόμενη το νομοθέτημά της, ισχυρίστηκε ότι η αντιπολίτευση «εμμένει σε ένα μόνο άρθρο», λες και το 13ωρο είναι… λεπτομέρεια. Με το ίδιο θράσος, ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία, προκειμένου να καταγραφεί ποιοι βουλευτές συνυπέγραψαν τη νέα εργασιακή “κανονικότητα” της εξουθένωσης.
Και ενώ η υπουργός καμαρώνει για τα “φιλεργατικά” μέτρα του πακέτου, οι πολίτες βλέπουν το αυτονόητο: ένα νομοσχέδιο που μετατρέπει τη ζωή σε ατελείωτη βάρδια. Στην Ελλάδα του 2025, η “στήριξη στον εργαζόμενο” σημαίνει λιγότερος ύπνος, περισσότερη δουλειά και μηδενική αξιοπρέπεια.
Η κυβέρνηση ονομάζει αυτό “δίκαιη εργασία”. Οι εργαζόμενοι το λένε απλώς: εργασιακός Μεσαίωνας με υπουργική υπογραφή.
