Η προκλητική αφαίρεση κάθε αναφοράς στη «μακεδονική εθνική ταυτότητα» και «μακεδονική γλώσσα» από το επικείμενο σχέδιο της ετήσιας Έκθεσης Προόδου για τα Σκόπια, που αναμένεται να εγκριθεί χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, φανερώνει με τον πιο γυμνό τρόπο την αδράνεια και τη δειλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι σε κρίσιμα ζητήματα ταυτότητας και εθνικής αξιοπρέπειας στην περιοχή των Βαλκανίων. Η τελευταία αυτή εξέλιξη, που ήρθε μετά από πιέσεις βουλγαρικών κύκλων και «διπλωματικές» παρεμβάσεις από ευρωπαϊκές πολιτικές ομάδες, καταδεικνύει πως η Ευρώπη προτιμά να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα και να καλύπτει κάτω από το χαλί τα ουσιαστικά προβλήματα, παρά να πάρει θέση και να προστατεύσει τις αρχές της.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση στέκεται ενοχλητικά απούσα και αδιάφορη, επιβεβαιώνοντας το διαχρονικό πρόβλημα της εθνικής αδυναμίας και της πολιτικής οκνηρίας. Αντί να προασπίσει με αποφασιστικότητα και ένταση τα εθνικά μας δικαιώματα, παρακολουθεί απαθής την εκχώρηση κρίσιμων ιστορικών και πολιτισμικών ζητημάτων, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο σε ξένες δυνάμεις να παίζουν με το μέλλον της περιοχής. Η κυβέρνηση όχι μόνο αποδεικνύει ότι δεν έχει τη βούληση να προστατεύσει τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και ότι αδυνατεί να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των εξελίξεων, εγκλωβισμένη σε μικροκομματικές σκοπιμότητες και γραφειοκρατικές δικαιολογίες.
Η διαμάχη ανάμεσα στα Σκόπια και τη Βουλγαρία, που τροφοδοτείται από ιστορικές και γλωσσικές διαφορές, έχει μετατραπεί σε απροσπέλαστο αδιέξοδο, με τη Βουλγαρία να επιβάλλει μπλόκα στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, απαιτώντας συνταγματικές αλλαγές που η σκοπιανή κυβέρνηση αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να υλοποιήσει. Η ΕΕ παρακολουθεί απαθής, αποδεικνύοντας ότι είναι αδύναμη να επιβάλει κανόνες ή να επιλύσει συγκρούσεις, ενώ οι φωνές της λογικής και της δικαιοσύνης πνίγονται στον θόρυβο της πολιτικής σκοπιμότητας.
Το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής προοπτικής για τα Σκόπια, καθώς οι πολιτικές καθυστερήσεις, οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες και η κραυγαλέα απουσία της ελληνικής κυβέρνησης τροφοδοτούν το χάος και την αστάθεια στην περιοχή, καταδικάζοντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε μια κενή υπόσχεση χωρίς ουσία και προοπτική. Το πολιτικό προσωπικό που θα έπρεπε να σταθεί στην πρώτη γραμμή της διεκδίκησης, αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων, αφήνοντας τους πραγματικούς κινδύνους να μεγαλώνουν, και το μέλλον των Βαλκανίων σε ομηρεία.
