Στην αναμπουμπούλα… ο λαγός χαίρεται

Όσοι παρακολουθείτε τακτικά τα όσα γράφονται στο «βήμα» της FMVoice, θα έχετε καταλάβει ότι είμαστε άνθρωποι, κάθε άλλο παρά απαισιόδοξοι. Μπορεί να ασκούμε κριτική προς πάσα κατεύθυνση, να αναδεικνύουμε και να σχολιάζουμε τα κακώς κείμενα, να στηλιτεύουμε τις πράξεις και τις παραλείψεις της κάθε εξουσίας, όμως η αφετηρία μας είναι, ως επί το πλείστον, αισιόδοξη.

«Γκρινιάζουμε», δηλαδή, όχι με διάθεση μηδενισμού ή μεμψιμοιρίας, αλλά ακριβώς επειδή πιστεύουμε στις δυνατότητές μας και νιώθουμε ότι μία τεράστια δυναμική βρίσκεται κρυμμένη μέσα μας και περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες για να εκδηλωθεί.

Τις τελευταίες μέρες, δυστυχώς, η αισιοδοξία μας δοκιμάζεται. Κι είναι κρίμα να συμβαίνει αυτό την ίδια χρονική στιγμή που μία σειρά από οικονομικούς δείκτες στήνουν το πλέον αισιόδοξο σκηνικό των τελευταίων ετών. Ένα σκηνικό που προοιωνίζεται, με σχεδόν πλήρη βεβαιότητα, την πολυπόθητη επιστροφή σε τροχιά ανάπτυξης και το οποίο είναι μαθηματικά τόσο αυταπόδεικτο, που αναγκάζει μέχρι και τους… οπαδούς του Σόιμπλε στον ΣΕΒ να το παραδεχτούν. Το επιβεβαιώνει δε και το ελληνικό χρηματιστήριο, το οποίο περιμένει καρτερικά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, ενώ πριν μερικούς μήνες, με αντίστοιχες συνθήκες, θα είχε πάρει για τα καλά την κατιούσα.

Αυτό που μας έχει κόψει ολίγον τα φτερά, αγαπητοί αναγνώστες, θα μπορούσε να συνοψιστεί, σε γενικές γραμμές, κάτω από έναν τίτλο: «Μισές δουλειές». Και δεν έχουμε κανένα λόγο να σας κρύψουμε ότι καταλυτικό ρόλο στην -ελπίζουμε, πρόσκαιρη- οπισθοχώρηση της αισιοδοξίας μας, έπαιξε το σχέδιο πορίσματος της κυβερνητικής πλειοψηφίας της Εξεταστικής Επιτροπής για τα «θαλασσοδάνεια» κομμάτων και ΜΜΕ. Το οποίο, αντίθετα με τα προσδωκόμενα, επέλεξε τον εύκολο δρόμο της μη προσωποποίησης των ευθυνών, λες και τα εκατομμύρια που παρέλασαν στις εκατοντάδες ώρες των καταθέσεων στην Επιτροπή, μόνα τους έφυγαν από τις τράπεζες και μόνα τους πήγαν στα κόμματα, στις εφημερίδες και στα κανάλια. Απρόσωπα.

«Καθαρά χέρια» περιμέναμε, «πλυντήριο» μας προέκυψε. Διότι, όσο κι αν θέλουν να μας διαβεβαιώσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι, η λεπτομερής και αναλυτική καταγραφή όλων των παράτυπων -και δυνητικά αξιόποινων- πράξεων που έχουν τελεστεί, ανοίγει το δρόμο για την περαιτέρω διερεύνηση των σκοτεινών δανειοδοτήσεων, οι βουλευτές της πλειοψηφίας δεν κάνουν στην ουσία τίποτα άλλο, από το να πετάξουν το μπαλάκι στους δικαστές. Και η ελληνική κοινωνία θα περιμένει να φέρει την «κάθαρση» η ίδια Δικαιοσύνη που αθωώνει τους υπαλλήλους του ΔΝΤ, ακυρώνει την, πρώτη μετά από 20 χρόνια, αδειοδότηση των καναλιών, βγάζει συνταγματικά τα μνημόνια και ζήτημα δημοσίου συμφέροντος τις περικοπές των συντάξεων, αλλά αντισυνταγματικές τις περικοπές των μισθών των δικαστικών.

Υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο. Από το «αμαρτωλό τρίγωνο» τράπεζες – ΜΜΕ – πολιτική εξουσία, απωλέσθη, ως δια μαγείας η μία γωνία. Η μη σύσταση Προανακριτικής αποτελεί, ουσιαστικά, το συγχωροχάρτι στον πολιτικό κόσμο για όλα αυτά τα σημεία και τέρατα, που άκουσε όλη η Ελλάδα στους λίγους μήνες λειτουργίας της Επιτροπής. Πιστεύετε εσείς, ότι, ακόμη κι αν βρεθεί ο εισαγγελικός λειτουργός που θα ασκήσει διώξεις σε πρόσωπα από τον τραπεζικό ή τον μιντιακό χώρο, θα κάτσει στο σκαμνί κανένας βουλευτής ή υπουργός για όλο αυτό το πάρτι των εκατοντάδων εκατομμυρίων;

Το ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιλέγει να μπει στο ίδιο τσουβάλι με τα κόμματα που κυβέρνησαν τις προηγούμενες δεκαετίες, λες και μοιράζεται τις ευθύνες τους. Διότι, στα μάτια της κοινής γνώμης, αυτή η απρόσμενα ήπια στάση στο φινάλε της Εξεταστικής, εκλαμβάνεται, καλώς ή κακώς, ως «προστασία» στους προηγούμενους.

Και δεν είναι μόνο, κύριοι της κυβέρνησης, ότι δεν έχετε το δικαίωμα να πουλήσετε την ελπίδα που ένας ολόκληρος λαός ακούμπησε πάνω σας. Είναι ότι αυτή η αίσθηση ατιμωρησίας που διαιωνίζεται, τώρα πλέον και με δική σας ευθύνη, δεν στρώνει το χαλί ούτε στον Μητσοτάκη, που φέρνει το νέο με τον Ρουβά ή τον γιο του Γιάννου, ούτε σε κείνους που καμώνονται ότι ανασυγκροτούν την Κεντροαριστερά, με υλικά κατεδαφίσεων, άλλοτε του βαθέος κι άλλοτε του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ.

Η απογοήτευση που συσσωρεύεται ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στους «Σώρρες» και στις «Χρυσές Αυγές», στους οποίους ο κόσμος, είτε από αγανάκτηση, είτε για χαβαλέ, θα δώσει τα κλειδιά του τόπου, μόλις απογοητευτεί οριστικά και από εσάς. Νομίζετε ότι το σόου του -μην το ξεχνάμε, υπόδικου- βουλευτή Λαγού στο Πέραμα ήταν μεμονωμένο περιστατικό;

Ήταν μόνο η αρχή και οι ιστορικές σας ευθύνες είναι τεράστιες.