Έρχεται ο Ζελένσκι, υπογράφει και κατόπιν πηγαίνει στον Μακρόν και αγοράζει 100 Rafale! Πιθανόν αργότερα να μεταβεί και στην Άγκυρα και να κλείσει ακόμα ένα αμυντικό deal με τον Ερντογάν…
Η Ελλάδα παραδίδει αμυντικό υλικό στην Ουκρανία, αγοράζει ουκρανικά drones με τουρκική σφραγίδα και έχει γίνει κομπάρσος στο παιχνίδι ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ζελένσκι.
Τα πράγματα στην εξωτερική πολιτική της χώρας «τρέχουν» με μεγάλη ταχύτητα από τη στιγμή που πάτησε το πόδι της στην Αθήνα η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, κι αυτό εξηγεί πολλά για το ποιος κινεί τα νήματα πραγματικά. Αυτό που παρέμεινε σταθερό και αναλλοίωτο, και επί Δημοκρατικών και επί Τραμπ, είναι πως η Ελλάδα στέκεται «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» (σύμφωνα με τη Δύση) και στο πλευρό Ζελένσκι με κάθε κόστος, εξυπηρετώντας τον ίδιο και τη διεφθαρμένη κυβέρνησή του, τις ΗΠΑ και τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, όχι όμως και τους εαυτούς μας.
Ο πρόεδρος της βασανισμένης χώρας ήρθε για ακόμα μια φορά στην Ελλάδα, ζήτησε και πάλι τη συνέχιση της αμυντικής βοήθειας της Αθήνας και παράλληλα το άνοιγμα της ελληνικής αγοράς στην ουκρανική αμυντική βιομηχανία. Να αρχίσουμε, δηλαδή, να αγοράζουμε ουκρανικά drones, τα οποία αναπτύχθηκαν βάσει της συνεργασίας με την Τουρκία και των μαζικών αγορών Bayraktar, και να συμβάλλουμε κατά έναν τρόπο και στην ενίσχυση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας!
Στην αλυσίδα του παραλόγου τα πράγματα έχουν περίπου ως εξής: Εμείς στέλνουμε –στο πλαίσιο είτε βοήθειας, είτε τριγωνικής σχέσης με κάποια άλλη ευρωπαϊκή ή νατοϊκή χώρα– εξοπλισμό στην Ουκρανία, άρματα και αντιπυραυλικά συστήματα «παλιά ρωσικά» αλλά και πυρομαχικά, και αγοράζουμε UAVs που κατασκευάζονται στην Ουκρανία (περίσσεψαν τα δημοσιεύματα που αποθέωναν τα θαλάσσια drones (USVs) της Ουκρανίας που κατατρόπωσαν τον ρωσικό στόλο στη Μαύρη Θάλασσα), στηρίζοντας και οικονομικά τη χώρα.
Έρχεται ο Ζελένσκι, υπογράφει και κατόπιν πηγαίνει στον Μακρόν και αγοράζει 100 Rafale! Πιθανόν αργότερα να μεταβεί και στην Άγκυρα και να κλείσει ακόμα ένα αμυντικό deal με τον Ερντογάν…
Οι συμφωνίες, τα δώρα και οι κίνδυνοι
Ξετυλίγοντας αυτό το περίεργο «κουβάρι» με τις συμφωνίες, τις εξαγορές και τα «δώρα», ήδη πολλοί αναλυτές και γνώστες των ισορροπιών στο κομμάτι της ασφάλειας ανιχνεύουν κινδύνους. Παρακολουθώντας τις επίσημες ανακοινώσεις για τις συμφωνίες συνεργασίας Ελλάδας – Ουκρανίας, σημειώνεται πως τα δύο μέρη συμφώνησαν «στην εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με επίκεντρο την ενίσχυση της ασφάλειας στον θαλάσσιο τομέα, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στην ανάπτυξη και χρήση θαλάσσιων μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAVs), στη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων και εκπαιδεύσεων σχετικών με μη επανδρωμένα συστήματα θαλάσσης, καθώς και στην ενισχυμένη ανταλλαγή πληροφοριών για θαλάσσιες απειλές». Πίσω από τις γραμμές των επίσημων κειμένων κρύβονται οι λεπτομέρειες που συζητήθηκαν στο παρασκήνιο και αφορούν την αποστολή στο Κίεβο ρωσικών συστημάτων που είχε προμηθευτεί στο παρελθόν η χώρα μας, και τα οποία είτε είναι ξεπερασμένα είτε πλησιάζουν στην ημερομηνία απόσυρσης, οπότε μπορούν να «χαριστούν» στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα αντιαεροπορικά συστήματα μικρής και μεσαίας εμβέλειας, όπως είναι τα αυτοκινούμενα OSA-AK, ρωσικής κατασκευής της δεκαετίας του 1970, τα οποία προμηθεύτηκε η χώρα μας στις αρχές του 1990. Στο ίδιο πλαίσιο και οι περιβόητοι TOR Μ-1, νεότερης τεχνολογίας βέβαια, αλλά και ενταγμένοι πιο πρόσφατα στο ελληνικό αμυντικό σύστημα, οι οποίοι βαίνουν προς αντικατάσταση και θα αποσταλούν στο ουκρανικό μέτωπο. Και τα κέρδη για την ελληνική πλευρά;
Πέραν των συμπράξεων με την Ουκρανία για UAVs και USVs που σηκώνει μεγάλη συζήτηση, στο κομμάτι της άμυνας η Αθήνα προσδοκά να «επιδοτηθεί» από τις ΗΠΑ για να στραφεί στην ισραηλινή αγορά και να ολοκληρώσει τις συμφωνίες για συστήματα αεράμυνας και στοιχεία Η/Ν πολέμου, με το αζημίωτο, βέβαια.
