Ο Αχιλλέας Μπέος κατάφερε για ακόμη μία φορά να προκαλέσει οργή, επιλέγοντας να επιτεθεί όχι στους υπεύθυνους της τραγωδίας των Τεμπών, αλλά στη μνήμη των 57 νεκρών. Να ζητά κάποιος να σβηστούν τα ονόματα των παιδιών που χάθηκαν τόσο άδικα από το Σύνταγμα δεν είναι απλώς προκλητικό· είναι βαθιά προσβλητικό και πολιτικά χυδαίο.
Τα ονόματα αυτά δεν είναι «ασχήμια» για την εικόνα της πόλης ούτε ενόχληση για τους τουρίστες. Είναι κραυγή. Είναι υπενθύμιση μιας εθνικής ντροπής και μιας δικαιοσύνης που ακόμα καθυστερεί. Είναι το ελάχιστο που μπορεί να σταθεί απέναντι στη λήθη που κάποιοι τόσο βολικά επιθυμούν.
Ο Νίκος Πλακιάς, ένας πατέρας που θάβει καθημερινά τον ίδιο του τον πόνο, έδωσε την απάντηση που έπρεπε. Χωρίς φίλτρα, χωρίς ευγένειες για τα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά με την αλήθεια ενός ανθρώπου που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του. Και αυτή η αλήθεια πονάει περισσότερο από κάθε δήλωση εντυπωσιασμού.
Όταν ο Πλακιάς λέει πως τα ονόματα θα μείνουν εκεί μέχρι να κάνει η Δικαιοσύνη το καθήκον της, μιλά εκ μέρους μιας ολόκληρης κοινωνίας που δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί τόσο εύκολα. Αντί λοιπόν κάποιοι να ζητούν μπουλντόζες για να σβήσουν μνήμες, ας απαιτήσουν επιτέλους ευθύνες για εκείνους που οδήγησαν 57 ανθρώπους στον θάνατο.
Η αλαζονεία δεν είναι πατριωτισμός. Και η προσβολή προς τους νεκρούς δεν βαφτίζεται «αλήθεια». Στην υπόθεση των Τεμπών, η κοινωνία έχει διαλέξει πλευρά. Και αυτή δεν είναι δίπλα σε όσους θέλουν να σβήσουν τα ονόματα, αλλά δίπλα στους γονείς που ζητούν δικαίωση.
