Κανείς δεν θέλει να πιστέψει –ούτε προσωπικά εγώ-, ότι η δικαιοσύνη είναι μπλεγμένη στα δίχτυα του βαθέως κράτους και εξυπηρετεί πρόσωπα και καταστάσεις.
Δυστυχώς, όμως, όσο καλοπροαίρετος και αν είναι κάποιος, δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά σε κάποια περιστατικά που δείχνουν ότι στην Ελλάδα του 2022 υπάρχει έλλειμμα δικαιοσύνης.
Και όταν υπάρχει έλλειμμα δικαιοσύνης, προκύπτει και έλλειμμα δημοκρατίας.
Αν κάποιος αναφερθεί στο πρωτοφανές σκάνδαλο με τις υποκλοπές, στο οποίο η δικαιοσύνη αποδείχθηκε εκτός από τυφλή και κουφή, υπάρχει μία σειρά αποφάσεων σε μικρότερου βεληνεκούς εγκλήματα, οι οποίες δείχνουν ότι ο Έλληνα πολίτης έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο δεν υφίσταται.
Ή, ακόμη χειρότερα-κι αυτό είναι το άκρως επικίνδυνο- δικαιοσύνη υπάρχει ανάλογα με τον ποιόν δικάζει.
Όσους νόμους και παρανόμους να επικαλεστούν δικαστές και δικηγόροι, κανένας νοήμων πολίτης δεν μπορεί να δεχτεί πως ένα δολοφόνος αστυνομικός, αυτός που σκότωσε έναν 16χρονο Ρομά, κυκλοφορεί ελεύθερος.
Τι πιστεύει, αυτός ο νοήμων κόσμος;
Ότι αν ο δολοφονημένος δεν ήταν Ρομά και αν ο δολοφόνος δεν ήταν αστυνομικός, τότε ο τελευταίος θα ήταν στη φυλακή.
Όσους νόμους και παρανόμους να επικαλεστούν δικαστές και δικηγόροι, κανένας νοήμων πολίτης δεν μπορεί να δεχτεί πως ένας μαστροπός – τέρας κυκλοφορεί ελεύθερος με απόφαση δικαστηρίου. Ενός δικαστηρίου που τον τιμώρησε, αλλά τον άφησε ελεύθερο.
Τι πιστεύει για αυτή την υπόθεση ο κόσμος;
Ότι αν δεν ήταν αστυνομικός ο μαστροπός, θα ήταν στη φυλακή.
Δεν μπορεί κανένας σοβαρός πολίτης αυτής της χώρας πως σε μία αίθουσα δικαστηρίου την τάξη επιβάλουν τα ΜΑΤ με δακρυγόνα και οι δικαστές να κάνουν τα κουνέλια.
Τι πιστεύει ο πολίτης βλέποντας τέτοιες καταστάσεις;
Λέει τη γνωστή ρήση, «όμοιος τον όμοιο και κοπριά στα λάχανα».
Ή μήπως μπάτσοι δικαστές το ίδιο μαγαζί;
Όλα αυτά, λοιπόν, καταδεικνύουν πως υπάρχει έλλειμμα δικαιοσύνης στην Ελλάδα.
Και ο βασανιστικό ερώτημα είναι αν πρόκειται μόνο για έλλειμμα…
