Η πολιτική των υψηλών δασμών που επαναφέρει ο Ντόναλντ Τραμπ, με αυξήσεις έως και 125% σε κινεζικά προϊόντα και έως 25% σε ευρωπαϊκά, δεν πλήττει μόνο το παγκόσμιο εμπόριο – αποσταθεροποιεί και τις σχέσεις της Ε.Ε. με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε μια εποχή που η Ευρώπη αναζητά στρατηγική αυτονομία, η Ουάσινγκτον φαίνεται να τη σπρώχνει, άθελά της, πιο κοντά στο Πεκίνο.
Η Ε.Ε. και η Κίνα είναι ήδη αλληλένδετοι εμπορικοί εταίροι. Οι εμπορικές συναλλαγές ξεπερνούν τα €2 δις ημερησίως, ενώ το ενδιαφέρον επανέρχεται και για την επενδυτική συμφωνία CAI (Comprehensive Agreement on Investment), η οποία παραμένει παγωμένη από το 2021. Οι παγκόσμιες αναταράξεις δίνουν λόγο και κίνητρο για επαναξιολόγηση.
Μια πιο στενή συνεργασία Ε.Ε.–Κίνας δεν σημαίνει υποταγή ούτε ιδεολογική ταύτιση. Αντιθέτως, αντανακλά τον ρεαλισμό μιας Ευρώπης που δεν μπορεί πλέον να εξαρτάται αποκλειστικά από τις ΗΠΑ – ειδικά όταν εκείνες επιλέγουν εσωστρέφεια, προστατευτισμό και μονομερείς πολιτικές.
Σε αυτό το νέο γεωοικονομικό περιβάλλον, η Ε.Ε. χρειάζεται πολλαπλούς εμπορικούς διαύλους, ισορροπία δυνάμεων και πρόσβαση σε κρίσιμες αγορές. Η Κίνα είναι αναγκαίος συνομιλητής, όχι επιλογή πολυτελείας. Και όσο οι ΗΠΑ συνεχίζουν να λειτουργούν σαν ανταγωνιστής αντί για σύμμαχος, η Ε.Ε. θα αναγκάζεται να κοιτάει αλλού. Ίσως πιο ανατολικά.
