Συνέντευξη στη Φιλίππα Ταμπάρη
Με τη σημερινή μας καλεσμένη θα μιλήσουμε… Ειρηνικά! Γιατί αυτό επιτάσσει η προσωπικότητά της, η στάση της τόσα χρόνια, αλλά και το όνομά της, σήμα κατατεθέν στις δουλειές της. Η Ειρήνη Νικολοπούλου δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Βρίσκεται στον χώρο της δημοσιογραφίας αρκετά χρόνια, με ήθος, ευγένεια και χωρίς να κάνει ανούσιο θόρυβο.
Έξυπνη, επικοινωνιακή, μορφωμένη, με ένα άλλο επίπεδο, που λείπει από την τηλεόραση και όχι μόνο. Γνωρίζει πολύ καλά τα ΜΜΕ και αυτό που λέμε lifestyle από μια θέση διαφορετική, πιο ηθική, πιο πνευματώδη και, ας μου επιτραπεί η έκφραση, πιο καθαρή. Χαίρομαι που τη γνώρισα και συνομιλήσαμε και πιστεύω πως και εσείς θα βρείτε εξαιρετικά ενδιαφέροντα αυτά που συζητήσαμε. Ειρηνικά, λοιπόν!
Κύρια Νικολοπούλου, χαίρομαι που σήμερα έχουμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε… Ειρηνικά πάντα, για να κάνω και έναν συνειρμό με το γνωστό και αγαπημένο site σας! Τι κάνετε αυτόν τον καιρό;
Έχω μια πολυδύναμη, «ειρηνική» δραστηριότητα, ως δημοσιογράφος με τις ιστοσελίδες eirinika.gr και madeingreece.news και ως σύμβουλος επικοινωνίας, κυρίως για ξένες τράπεζες.
Παράλληλα, η οικογένειά μου έχει απόλυτη προτεραιότητα για εμένα με όλα όσα θα χρειαστούν, ουσιαστικά και πρακτικά, η κόρη μου και τα τρία ανίψια μου. Όταν σταμάτησα να εργάζομαι στην τηλεόραση, η κόρη μου ήταν 17 χρονών. Χρειάστηκα πολύ χρόνο για να βρω ισορροπία και να λειτουργήσω ως μία μητέρα χωρίς αποσπασματική προσοχή.
Το «ειρηνικά» ισχύει γιατί η θητεία στην τηλεόραση είναι πολεμική. Από κάθε άποψη. Καταρχάς η θετική πλευρά: Από την ολοκληρωτική αφοσίωση που πρέπει να έχεις για να υπηρετείς ως ένας σωστός επαγγελματίας που ενημερώνει το κοινό, έχει δημόσιο λόγο αλλά και δημόσια εμφάνιση.
Πολεμική γιατί, πάρα πολλές φορές, οι πόλεμοι, οι έκτακτες σκληρές ειδήσεις σε μεταμορφώνουν σε έναν διαβιβαστή του κακού, οπότε πρέπει να είσαι ψύχραιμος, νηφάλιος και αντικειμενικός. Tα, σχεδόν, 30 χρόνια μου ως παρουσιάστρια ειδήσεων, εκπομπών, ρεπόρτερ, συντάκτρια εξωτερικών και ευρωπαϊκών ειδήσεων, τα έζησα με πάθος και με τη φλόγα του πρωτάρη κάθε μέρα.
Τα χρόνια της τηλεόρασης ήταν χρόνια πολέμου και γιατί δέχτηκα μεγάλο κυνηγητό, αμφισβήτηση, επικρίσεις, ζηλοφθονία, ανόητους ανταγωνισμούς, ενώ από τη φύση μου δεν αγαπώ την επίθεση, προτιμώ να κρατάω τη ζωντάνια μου για να κάνω καλά τη δουλειά μου.
Ασφαλώς άνθρωποι, όπως για παράδειγμα η Γιάννα Αγγελοπούλου, μια μάνατζερ και γυναίκα με αυτοπεποίθηση, μου έδωσαν και ευκαιρίες να εργασθώ σε απίθανα δύσκολα projects. Η παρουσίαση των δύο επίσημων εκπομπών του «Αθήνα 2004» και όλων των εκδηλώσεων προαναγγελίας με βρήκαν στο peak της καριέρας μου. Θα μου μείνουν ως μια αλησμόνητη εμπειρία.
Στο τέλος, όμως, μια αλυσίδα εξοντωτικών διαδικασιών που ενορχήστρωναν άνθρωποι του χώρου μου, σαφώς πιο έξυπνοι ή πονηροί από εμένα, με εξανάγκασαν σε παραίτηση. Κάποτε μου έλεγε η μητέρα μου, τακτικά μάλιστα, ότι «η κοινωνία είναι ζούγκλα». Η τηλεόραση ήταν μία πανέμορφη ζούγκλα. Τη διέτρεξα, ρουφώντας κάθε στιγμή από την πολύχρωμη αυτή περιπέτεια, αλλά στο τέλος ήρθε η εξάντληση και η έξοδος.
Από το 2011, στο eirinika.gr, διοχέτευσα την ενέργειά μου και στο δικό μου re-skilling, ξανακάθισα στα θρανία για να εκπαιδευτώ στις νέες τεχνολογίες και να γίνω μια σύγχρονη δημοσιογράφος. Ήμουν, άλλωστε, μόνο 50 χρονών όταν έφυγα από την TV…
Δεν με ενδιαφέρει να συντηρώ την όποια φήμη μου με την παρουσία μου ως μαϊντανός σε διάφορες εκπομπές για να εκφέρω τη γνώμη μου επί παντός επιστητού
Αναπολείτε την τηλεόραση, την εποχή που και εσείς βάζατε τις βάσεις για αυτό που θα ακολουθούσε μετά;
Πάντα αναπολώ δύο σημαντικές στιγμές-σταθμούς στην καριέρα μου: Η μία όταν ξεκίνησα την πρώτη, πρώτη πρωινή εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση με τίτλο «Τα Πρωινά στην ΕΡΤ-2», εν έτει 1988, με συμπαρουσιαστή μου τον αείμνηστο Άρη Σκιαδόπουλο, έναν «βαρύ» δημοσιογράφο από τον ΔΟΛ.
Με ένα επιτελείο που θα το ονόμαζα σήμερα «dream team», αφού είχαμε καθημερινά μέσα στο στούντιο για τη γελοιογραφία της ημέρας τον Σπύρο Ορνεράκη, έναν άνθρωπο με «Α» κεφαλαίο, με απίστευτο χιούμορ, αλλά κυρίως αγάπη… Εξέπεμπε αγάπη αυτός ο άνθρωπος, γι’ αυτό και τα σκίτσα του ήταν πάντα υγιή ως αστεία. Το μεγαλύτερο αστείο βέβαια ήταν η… ακρίβεια της ώρας με την οποία έφτανε στο στούντιο. «Και τώρα έρχεται ο Σπύρος Ορνεράκης» εκφωνούσα, «και τώρα φτάνει ο Σπύρος Ορνεράκης» προανήγγειλα. Ε, έφτανε κάποια στιγμή.
Σ’ αυτή την υπέροχη ομάδα ο Γιώργος Χατζηνάσιος είχε γράψει τη μουσική για τους τίτλους! Το καθημερινό live χιουμοριστικό χρονογράφημα το έγραφαν και το παρουσίαζαν ο αείμνηστος Τόνι Άντονι και ο μετέπειτα σούπερ σταρ Χάρης Ρώμας.
Τώρα, ποιοι έκαναν την πρώτη, πρώτη τηλεοπτική τους εμφάνιση σε αυτή την εκπομπή και μάλιστα, για να μας δώσουν τα αστυνομικά νέα της προηγούμενης βραδιάς; Ο Νίκος Ευαγγελάτος, ο Άρης Πορτοσάλτε, ο Γιώργος Γεωργιάδης, ο Τάσος Τέλλογλου!
Το πρωινό τότε ήταν εν τη γενέσει του, οπότε ξεκινούσαμε όποια ώρα έφταναν και οι τεχνικοί, οι οποίοι, με το δίκιο τους, προσπαθούσαν να δημιουργήσουν νέες βάρδιες, πρωινές, που ως τότε δεν υπήρχαν και ξέραμε ότι, η τηλεόραση ήταν live τις βραδινές ώρες!
H δεύτερη στιγμή ήταν όταν, πάντα όντας σε άγνοια κινδύνων και αναζήτηση περιπετειών, ξεκίνησα το infotainment σχεδόν παράλληλα με την εκφώνηση ειδήσεων. Γενικά, τίποτε δεν μου ήταν αρκετό. Ήθελα κι άλλο, κι άλλο. Έτσι πήγα στο Λονδίνο και στο Τορκί να παρουσιάσω το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Τσίρκου σε συμπαραγωγή ΕΡΤ με το BBC και τη RAI 1 το 1985 και το 1988-89-90 μπήκα στα βαθιά νερά με ανεξάρτητες παραγωγές ντοκιμαντέρ -συνεντεύξεων διεθνών σταρ, όπως ο Λουτσιάνο Παβαρότι, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ και Τίνα Τέρνερ. Άπειρες ώρες μοντάζ, μεγάλες τηλεοπτικές παραγωγές, χάρη σε έναν τολμηρό παραγωγό, τον Ευριπίδη Κατσάρη.
Ναι, αυτά τα αναπολώ ως στιγμές υψηλής έκκρισης αδρεναλίνης που πρέπει να μην τη φοβόμαστε, ειδικά όταν διανύουμε τα νιάτα μας.
Θα ήθελα να σταθώ στον ενημερωτικό τομέα της τηλεόρασης. Πώς βλέπετε σήμερα εκεί τα πρόσωπα, τη θεματολογία;
Νομίζω πως σήμερα οι παρουσιαστές στο σύνολό τους είναι σαφέστατα καλύτεροι από τη δική μου εποχή, και αριθμητικά και στα προσόντα.
Δείτε. Βάζω άριστα σε Νίκη Λυμπεράκη, Σία Κοσιώνη, Ράνια Τζίμα, Δώρα Αναγνωστοπούλου. Είναι πολύ καλή η Σταματίνα Τσιμτσιλή σε αυτό που κάνει το πρωί. Δυνατές και σύγχρονες. Η Εύα Αντωνοπούλου, επίσης, που δεν ξεκίνησε αμιγώς στον ειδησεογραφικό τομέα, έχει εξελιχθεί εντυπωσιακά.
Νίκος Στραβελάκης, το πολυεργαλείο της ελληνικής τηλεόρασης, ένας δημοσιογράφος υπερεργατικός και τρομερά ενημερωμένος πάντα.
Νίκος Ευαγγελάτος, είναι ο πιο τολμηρός από όλους γιατί άλλαξε ριζικά την οπτικοποίηση των ειδήσεων και όλο το μοντέλο του τηλεπαρουσιαστή. Πήγε μπροστά γιατί η εξυπνάδα του και η αυτοεκτίμησή του, αλλά και το επιχειρηματικό του δαιμόνιο, του επέτρεψαν να είναι σε θέση να επιβάλλει το καινούργιο. Αν δεν έχεις εξασφαλίσει οικονομική ανεξαρτησία, δεν πείθεις τον decision maker του σταθμού.
Κάποιοι άλλοι, έχουν μείνει στην εποχή της… Finos Films.
Όλα αυτά τα χρόνια, έχετε δεχθεί προτάσεις που να σας εκφράζουν ως επαγγελματία, ώστε να προχωρήσετε;
Λοιπόν, την καλύτερη πρόταση την έλαβα και ανταποκρίθηκα το 2012 από το αμερικανικό κανάλι CNBC και ανέλαβα μια σειρά παραγωγών, με παρουσίαση, επιμέλεια κ.λπ., με τίτλο «Greece, an Economic Odyssey», από τον χρυσό αιώνα του Περικλή ως το 2012 που η Ελλάδα βρισκόταν σε βαθιά κρίση.
Πήρα 80 συνεντεύξεις από πρωταγωνιστές όλων των πτυχών της ζωής της χώρας μας, πολιτικούς, καλλιτέχνες, αθλητές, οικονομολόγους φυσικά, καθηγητές Ιστορίας, ακόμη και απλούς ανθρώπους που βίωναν το σκληρό πρόσωπο μιας Ελλάδας η οποία γινόταν τότε κομματάκια και βορά στα κακά στόματα διεθνώς. Θα έλεγα ότι, αυτό ήταν το κύκνειο άσμα μου στην τηλεόραση.
Δεν με ενδιαφέρει να συντηρώ την όποια φήμη μου με την παρουσία μου ως μαϊντανός σε διάφορες εκπομπές για να εκφέρω τη γνώμη μου επί παντός επιστητού. Το έκανα μόνο κάποια βράδια γιατί πίστευα πολύ στο εγχείρημα του Γιώργου Κουβαρά στο Action 24. Εκεί αισθάνθηκα πάλι ότι, κάτι αξιόλογο, ενδιαφέρον και ειλικρινές, αλλά κυρίως αντικειμενικό, γινόταν. Εξέφερα τη γνώμη μου ελεύθερα και χωρίς την παραμικρή παρέμβαση. Αυτό για εμένα ήταν ο λόγος που με έκανε να σηκωθώ και να πάω τα βράδια, να ντυθώ, να βαφτώ, να ενημερώσω και να ενημερωθώ, γιατί αισθανόμουν ότι, δεν κορόιδευα το κοινό.
Έχετε πάρει συνεντεύξεις από σπουδαίους ανθρώπους. Ποιο πρόσωπο θυμάστε μέχρι και σήμερα ως προσωπικότητα;
Τα πρόσωπα ήταν οι θρύλοι της εποχής. Πώς να τους ξεχάσω; Πήρα συνέντευξη από την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Άντονι Κουίν, συνάντησα τον Μάρλον Μπράντο και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, τον Τομ Χανκς και τον Όλιβερ Στόουν, την Γκουίνεθ Πάλτροου και τον Τζούντ Λο. Κατέβαινα με το ασανσέρ στο Λος Αντζελες και μιλούσα με τον Άντονι Χόπκινς, τον Μικ Τζάγκερ και τον Τζακ Νίκολσον, πέρασα τρεις μέρες κοντά στη Σίρλεϊ Μπάσεϊ, έγινα «φίλη» με την Κλαούντια Καρντινάλε, τον Ιβ Σεν Λοράν, τον Πιερ Καρντέν και περπάτησα στο κόκκινο χαλί με το μικρόφωνο στο χέρι, για τον Μπεν Άφλεκ στη Χαβάη.
Δεν μου έμεινε ένας μόνο, αλλά όλοι μαζί, μέσα από ένα διαρκή αγώνα για τον επόμενο.
Μέγας πολιτικός της εποχής του ήταν ο Φρανσουά Μιτεράν, μία προσωπικότητα με βαρύτητα για το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, από τον οποίο είχα την τύχη να πάρω δύο φορές συνέντευξη και μία να τον κυνηγήσω με κίνδυνο να αποβάλω γιατί ήμουν έγκυος!
Η πιο επικίνδυνη συνέντευξή μου ήταν με τον Γιασέρ Αραφάτ, ηγέτη των Παλαιστινίων, όταν ήταν εξόριστος στην Τύνιδα. Όλη η συνέντευξη, ακόμα και σήμερα 33 χρόνια μετά, έρχεται στο μυαλό μου σαν ταινία θρίλερ, αφού έπρεπε να περάσω από δεκάδες ένοπλους για να βρεθώ μπροστά του και να κάνω τη συνέντευξη με προτεταμένα όπλα.
Εννοείται ότι, παραμένουν ανεξίτηλα στη μνήμη μου δύο γυναίκες, πρωτοπόροι της γυναικείας ηγεσίας για την εποχή τους: Η πρωθυπουργός του Πακιστάν, Μπεναζίρ Μπούτο και η πρόεδρος των Φιλιππίνων, Κορασόν Ακίνο. Η μία δολοφονήθηκε μερικά χρόνια αργότερα και της άλλης είχαν δολοφονήσει τον σύζυγό της. Και μόνο το ταξίδι μου και όλη η αποστολή σε αυτές τις δύσκολες χώρες ήταν μια μεγάλη περιπέτεια. Όταν το σκέφτομαι σήμερα αντιλαμβάνομαι ότι, έγιναν λόγω της νεανικής άγνοιας κινδύνου που διέθετα.
Αυτήν την περίοδο με τι άλλο ασχολείστε;
Μόλις ολοκλήρωσα ένα roadshow στη Βόρεια Ελλάδα ως σύμβουλος επικοινωνίας της γερμανικής τράπεζας ProCredit Bank. Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον γιατί ήρθα σε επαφή με όλο τον επιχειρηματικό κόσμο της περιφέρειας, επισκέφτηκα εργοστάσια, συνομίλησα με Έλληνες δημιουργούς σε όλους τους τομείς, από τον αγροτικό μέχρι τη μεταποίηση, ή μεγάλους επιχειρηματικούς «παίκτες» όπως οι αδελφοί Σαράντη με την «Όλυμπος» στα Τρίκαλα που με εντυπωσίασαν ή οι αδελφοί Καντώνια με τις δικές τους σπουδαίες επιχειρήσεις στη Λάρισα.
Παράλληλα, είμαι ενεργή στο διαδίκτυο με τα δύο site μου. Το eirinika.gr έχει πετύχει να προσελκύει γυναικείο κοινό, το άλλο απευθύνεται στους Έλληνες του εξωτερικού και όχι μόνο.
Τα σχεδόν 30 χρόνια μου ως παρουσιάστρια ειδήσεων, εκπομπών, ρεπόρτερ, συντάκτρια εξωτερικών και ευρωπαϊκών ειδήσεων, τα έζησα με πάθος και με τη φλόγα του πρωτάρη κάθε μέρα
Τι κρατάτε από τις «αποσκευές» σας στον χώρο και τι θα θέλατε να αφήσετε ως παρακαταθήκη;
Κρατάω την αδιάκοπη επαφή μου με τη γνώση από τη δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία με έμαθε να διαβάζω κάθε μέρα κάτι διαφορετικό και να πρέπει να το μαθαίνω καλά. Με έμαθε να ξεχωρίζω τους ανθρώπους και να μην μου δημιουργεί άγχος όταν βρισκόμουν με γίγαντες και προσωπικότητες που έγραφαν ιστορία εκείνη την εποχή, αλλά να βάζω μπροστά την ισχυρή βούλησή μου να τους πάρω συνέντευξη.
Θα ήθελα να αφήσω το στίγμα της ανεξαρτησίας στη σκέψη και την έκφραση της γνώμης μου. Έβαλα ένα λιθαράκι στον διεθνή και ευρωπαϊκό ειδησεογραφικό τομέα, αλλά η βασική μου «αποσκευή» ήταν η τόλμη και το πάθος, μαζί με λίγη «τρέλα».
Κλείνοντας αυτή τη συζήτηση, θα ήθελα να ακούσω από εσάς μια συμβουλή. Τι θα μου λέγατε;
Είμαι οπαδός της σκληρής δουλειάς, της επιμονής, της αισιοδοξίας, της τόλμης, των εναλλακτικών δρόμων για να πετυχαίνω τους στόχους μου. Πιστεύω στη διαφοροποίηση των στόχων μας από το mainstream, ώστε να μην γινόμαστε όλοι μία από τα ίδια. Εμμονή στην ποιότητα και απόλυτος σεβασμός στην ιδιωτική ζωή αυτού από τον οποίο παίρνω συνέντευξη. Δεν με ενδιαφέρει η κρεβατοκάμαρα, αλλά τι έχει στο μυαλό του ενδιαφέρον, που αξίζει να δημοσιοποιηθεί μέσα από μια συζήτηση μαζί του και θα ωφελήσει το κοινό που μας παρακολουθεί.
