Η οπτική της Ευρωπαϊκής ένωσης για την Κίνα, τα τελευταία δύο χρόνια, έχει αλλάξει. Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται ότι η ασιατική υπερδύναμη είναι πλέον μέσα στο παγκόσμιο «παιχνίδι» και δεν μπορούν να κάνουν πώς δεν την βλέπουν.
Αντιθέτως, όσο τη μελετούν διαπιστώνουν νέα πεδία κοινού ενδιαφέροντος και αμοιβαίου οφέλους, αλλά και διαφορετικές στρατηγικές, από τις οποίες μπορούν να «εμπνευστούν» και να σχεδιάσουν δικές τους πολιτικές.
Είναι ο λόγος για τον οποίο βλέπουμε κορυφαίους Ευρωπαίους αξιωματούχους να ταξιδεύουν -πολύ συχνά πλέον- στην Κίνα και αντίστοιχα, τους επικεφαλής των κινεζικών Αρχών να επισκέπτονται τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αναζητώντας έναν νέο, κοινό τρόπο επικοινωνίας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπιστώνει πλέον ότι η εσωστρέφεια και η διαφύλαξη των «δικών» της «κεκτημένων», δεν είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος διπλωματίας σε ένα διεθνοποιημένο περιβάλλον με πολλές, ανοιχτές, κοινές “πληγές” να ταλανίζουν τον πλανήτη.
Στις Βρυξέλλες, πλέον, τα ερωτήματα έχουν αλλάξει: Λειτουργεί η λογική του «κοιτάω μόνο όσα γίνονται στην αυλή μου και όσα με πλήττουν»; Ή χρειάζεται μια πιο διεθνική προσέγγιση, με την οικοδόμηση ενός παγκόσμιου, φιλειρηνικού και αναπτυξιακού προφίλ, που θα στηρίζεται στο αμοιβαίο όφελος και την εξασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας παγκοσμίως;
Η μελέτη του κινεζικού παραδείγματος, θα οδηγήσει σίγουρα σε χρήσιμα συμπεράσματα.
